Bekentenissen.

Het is hier precies wat stillekes geweest.
Een heel jaar of zo. En misschien ook wel wat langer.

Ik had er zo m'n redenen voor. Soms primeerden bepaalde zaken boven hobby's, er viel immers nog een verbouwing af te werken. Bovendien zat het Lief in een ver land en stond ik er voor was-, plas-, en verbouwperikelen alleen voor. Toen het Lief uiteindelijk thuis kwam gingen we op reis, deden we een laatste eindmeetsprint in ons huis en voor ik het wist gebeurde dit.

En toen ging alles een beetje snel zo. Ik sukkelde wat met mijn rug en gal, moest wat sneller dan voorzien thuisblijven en toen was't alweer zomer en was dat jaar gepasseerd.
Inmiddels zou de buikbewoner al een 4-tal dagen onder ons moeten geweest zijn, maar hij/zij heeft wat van z'n moeder, uitstelgedrag vanaf dag 0. Dat belooft.

Dus kijk, U weet dat ik nog leef. En ik zal hier en daar een rechtzettingske doen, wat betreft de afwerking van ons huis, of achterstallige blogs over afgewerkte naaiprojectjes.

En ik kom die baby wel eens showen, liever vroeg dan laat...

Pauze.

Ik had op pauze willen drukken, ergens een maand of twee geleden.
Toen ons leven druk maar gezellig was.

Maar het leven ging onverstoord verder. Gisteren riep ik nog 'STOP' maar het was al te laat.
De bus startte zijn motor en reed weg, mijn Lief wegvoerend.
Mijn Lief met de blauwe muts en het VN-label dat ik (een centimeter te hoog trouwens) op zijn hemd naaide.
Mijn hart brak een beetje.

Weg naar Melsbroek, waar een vliegtuig wachtte met bestemming 'Beirut'.
Weg voor een maand of vijf.
En hoewel ik niet aan mijn proefstuk toe ben, doet het elke keer meer pijn.

Geen pauze dus, maar een keiharde start. Start van 140 nachten alleen, of 140 dagen om zelf in te vullen, ik ben er nog niet uit. Of om te werken, tijdens de job en in het huis. Of om te naaien.

Ik zie het wel.
Jullie ook.

2013: Het jaar van Atelier 'Nee'

Zomaar van blognaam veranderen en verder niets van U laten horen, dat is niet proper. Ik hoor het U al peinzen. Ik beken en geef mij over, het is hier wat stil geweest. Ik weet niet of u zich daaraan ergerde, maar ik had daar nood aan. Even niets moeten, dat is een deugdelijke zaligheid.

Het begon in september, toen we van India kwamen en 't een en 't ander moesten verwerken. Dat ging dan naadloos over in oktober, toen ik fulltime aan de slag ging en hondsmoe 's avonds thuiskwam. Dan was er november, met veel energie maar geen licht om over naar huis te schrijven, laat staan om foto's te trekken. December startte goed met het indienen van een thesis en een schat van een metekind (krijgen, niet indienen), en eindigde in lichte mineur toen er verbouw- en gezondheidsproblemen opdoken.
Balans van 2012: niet voor in de boekskes en content dat 't voorbij is

Een deel van de (georganiseerde) chaos heb ik uiteraard aan mezelf te danken. 'Een deel' is eigenlijk dan nog te bescheiden uitgedrukt. Op één of andere manier slaag ik er dag na dag, week na week in om mensen zaken te beloven die ik met volle goesting wil uitvoeren, maar waar het me eigenlijk aan tijd ontbreekt. Dat moest maar eens gedaan zijn, declareerde Het Lief. Dus 2013 wordt het jaar van de nieuwe start. Rust in mijn hoofd, rust in mijn leven, en hopelijk rust in huis eens we verhuisd zijn.

Dus ja, ik verbouwde de boel hier een beetje. Die rust, die wil ik overal, te beginnen bij mijn geesteskind. 'Sieselaajn' zorgde al van bij de start voor bijzonder vermakelijke taferelen toen vrienden en kenissen pogingen ondernamen mij aan te spreken bij mijn blognaam. Blijkbaar is fonetisch taalgebruik toch ook niet altijd jedat. Ik speelde al een tijd met het ampersand, gewoon omdat ik dat een wreed schoon leesteken vind. En omdat ik hier gewoon mijn goesting kan en mag doen, heb ik daar van geprofiteerd. 'Atelier Ampersand' wordt de start van mijn kruistocht naar orde. En ja, ik zeg NEE. Nee tegen alles wat niet moet en niet prettig voelt, nee tegen al dat hooi dat ik niet op mijn vork zal scheppen.
U mag gniffelen. Ik besef net zo hard als U dat dat hier niet van een leien dakske zal gaan. Maar zo hoort dat nu eenmaal bij voornemens. Luid roepen als ge eraan begint, maar stil zwijgen als ge na 2 dagen grandioos de mist in gaat.
Ik eindig mijn pleidooi met het opengooien der registers: mijn naam is Celine en daar zal ik voortaan ook mee tekenen. Weet U dat ook ineens.

U hoort in de toekomst dus terug meer van mij. Ik heb namelijk nog wat achterstallig blogwerk. En nu dat hier staat moet ik dat maar doen ook. Wat peinst ge daar van?

Dan rest mij nog de sociaal verantwoorde taak jullie allemaal een fijn maar bovenal creatief jaar te wensen. Ik ben al benieuwd te lezen wat jullie voor 2013 in petto hebben.

Tot later,

Celine

34 dagen.

34 dagen.
Zo lang is hij er al niet meer.
En het brandt nog elke dag, elk uur, bij elke gedachte. Het brandt achter mijn ogen maar het brandt vooral in mijn hart.

Zoveel herinneringen, zoveel liefde.
Zoveel trots en zoveel geduld.
Zoveel geluk, en tegelijk zoveel verdriet.

Verdriet, omdat 12.000km niet de beste afstand is om afscheid van iemand te nemen. India was mooi, maar de reis had een wrange smaak. Zo'n telefoon, ook al voel je het aankomen, dat krijgt je klein, en heel stil.

Geluk, omdat ik hem niet verder zag aftakelen. Omdat ik mooie herinneringen over houd. Omdat hij zo'n fantastische grootvader voor ons was.

Maar vooral, tonnen dankbaarheid.
Voor de gedichtjes op mijn verjaardagskaarten, alle 24.
Voor de tekeningen in mijn poëzieboek.
Voor de aanmoedigingen bij elke repetitie.
Voor het schepje erbovenop, blind van de trots.
Voor de levenslust, die zo aanstekelijk werkte dat we hoopten er wat van terug te geven.

Maar de tijd was op, het vat leeg en de kaars uit.

Onze Pepe, hij laat ons allemaal verslagen achter. Het schip is zijn eerste stuurman kwijt. We dragen emmertjes water naar de zee en bouwen dijken om er sterker uit te komen.

Zo graag gezien, door iedereen.



Maar vooral door ons.

J.B.
10-09-1930
11-09-2012

Stilte voor de storm.

Het is hier stil geweest. Ik weet het. Ik denk er soms aan, aan bloggen, maar dan ontbreekt de zin me, of zie 'the bigger picture' niet meer.

Het is een vreemd gevoel als je weet dat de storm er zit aan te komen, maar dat je niet weet wanneer je je luiken moet sluiten, of wanneer je thuis moet blijven.

Het probleem is dat ik niet thuis blijf, we vertrekken volgende week richting India. En we weten niet wanneer de storm komt, de dokters kunnen geen uitsluitsel geven. Het enige dat vaststaat is dat mijn immer-sterke grootvader opnieuw gegrepen werd door kanker. Eentje waar ze niets meer aan kunnen doen. En het doet pijn, iemand die je graag ziet zien uitbloeien. Het doet pijn, om mijn grootmoeder te zien vechten voor elke seconde genot die ze hem nog kan geven. De energie quasi zien verdampen en elke keer stilletjes afscheid nemen, dat kruipt onder je vel. Weten dat het de cirkel van het leven is, maar het nog niet aanvaarden.

Als oudste kleinkind had ik het privilege jarenlang kind aan huis te zijn bij mijn grootouders. Al zijn we dat alle acht, ik denk dat ik het voordeel had een stel grootouders te hebben dat nog een pak jonger was dan toen nummer acht werd geboren. Uitstapjes naar zee, pannenkoeken bij Moeder Siska, dubbelvla bij 'Bobonne', het zijn herinneringen die ik stuk voor stuk koester.
Maar als kind droom je ook, van de prins op het witte paard en trouwen in het wit en kindjes krijgen en huizen bouwen en verre reizen maken. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik vertelde mijn grootouders honderduit over Het Lief, het huis, en als ik er nu over denk kan ik me eigenlijk geen belangrijke gebeurtenis voorstellen zonder hen erbij.

Dus ik neem even tijd en laat ik het hier wat rusten, om te genieten van elk moment dat we nog krijgen, om met een klein hartje mijn valies te maken, om met alle moed die ik heb iedereen uit te zwaaien. En ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik nog de kans krijg om hem over Indië te vertellen.

Tot later,

Sieselaajn

Zucht.

- Zus naar Werchter? Check.
- Zin in BBQ's? Check.
- Nood aan mijn bed? Check.
- Goesting voor de Gentse Feesten? Check.
- Druk op Pinterest? Check.


Nog 1 examen te gaan? Dubbele check.

Zucht.

Die Nelson.

Poespoespoespoeeees...

Ha! Daar zijt ge.

Meet Nelson. Nelson is die dikke kater van mij. Dik - dat hoort hij eigenlijk niet graag. Hij beschouwd zichzelf liever als zijnde 'goed voorzien'. Goed voorzien als in 'alle katloze buren zover krijgen dat ze in de Colruyt ook nen zak Friskies in hun kar gooien.' Zo voorzien dus.

Nelson komt aan de bak als binnen-buitenkat. Dat kan hij goed en daarover hebben wij een goede verstandhouding. De afspraak is dat Nelson bescheiden miauwt als hij binnen of buiten wil. Dat hebben we destijds misschien iets te vroeg afgesproken, want hij is qua stem ergens blijven hangen in zijn ontwikkeling. Meer dan een  'miew' produceert hij niet. Maar we confronteren hem daar niet mee, dat lijkt mij niet kattenpsychologisch verantwoord.

Hij is in sé wel een beetje oerlui. In die mate dat hij zijn mond wel open doet als hij binnen wil, maar de klank achterwege laat. Dat geeft bijzonder vermakelijke taferelen als het vliegenraam inzit. Echt. De koning van de mime.

Eens buiten, overschouwt de keizer zijn imperium. Met de vijand op de loer, is het daar nooit echt rustig. Hij werd dan ook op jonge leeftijd verplicht zijn jachttechnieken te verfijnen.

Die starten ongeveer zo.

Vol strijdlust de vijand tegemoet. Hij sluipt als de besten, echt, ge zou hem eens in actie moeten zien. Er schort alleen wat aan de doelmatigheid. Nelson mixt namelijk niet zo met zijn habitat. Dat weet ik, dat weet U, dat weet elke vogel uit onze buurt.

Behalve het arme beest, die vaak prooiloos ten huize keert, diep van binnen  teleurgesteld en vernederd. Dan likt hij triest zijn wonden. (Of zijn poten kan ook, maar het moet wat dramatisch klinken.)

Nelson houdt niet alleen van jagen. Hij is ook een fervent natuurliefhebber. Wij durven hier wel eens fluisteren dat hij in een vorig leven vermoedelijk boomchirurg moet geweest zijn.

Hij neemt die job nogal serieus. Hij blendt eerlijk gezegd ook beter in die omgeving.

En na zo'n vermoeiende dag, komt Nelson huiswaarts. Om zijn ware aard boven te halen. Mijn kater prefereert namelijk mannen. Dat is niet zo verwonderlijk, gezien hij op jonge leeftijd van zijn eigenste mannelijkheid werd beroofd.
Dan komt hij binnen, staart omhoog en licht trillend van opwinding, en wandelt hij de zetelgalerij af. Heel secuur neemt hij de aanwezigen in zich op, en daar, waar hij het meeste testosteron ruikt, gaat hij liggen.

Maar echt. Liggen.

De Prins van de posen, de Keizer der inpalmerij.

Dikke, ruivende Nelson, ik ga U nog missen.

Witte vlag

3-0. Niet voor mij, helaas. Wel voor de heren die gisteren buit maakten op mijn kap.
Als in: de ruit van onze vervangwagen inslaan terwijl het nog licht is, om vervolgens met mijn laptoptas te gaan lopen. 1-0

Na reeds 2 minuten kwam het besef. Mijn cursus. Mijn cursus die eigenlijk niet van mij was maar die zo perfect samengevat was, voorbeeldvragen incluis, dat ik die 15cm rugbreedte niet meer schrikwekkend vond. Weg, gejat, gepikt.  2-0

En dan, nog iets later, begint het te dagen dat echt àlles weg is. Foto's, muziek, patronen (zelfs mijn Van Katoen-patronen), ideeën, een stuk thesis, brieven, documenten, filmpjes... Drieëneenhalf jaar van mijn leven. Ik hoor U denken: neemt U dan geen  back-up? Oh jawel, regelmatig zelfs. Naar een bijzonder verdienstelijke harde schijf. Laat ons besluiten dat zij keurig in de tas zat. 3-0

Dus vandaag hang ik mijn witte vlag uit. Verslagen, lamgelegd, met de grond gelijk gemaakt.

En dan denk je: "Had ik maar..." en is het te laat. Ben ik dan echt zo naïef dat ik me veilig voelde in mijn eigen stad? Volgens de heren in het blauw wel. "Gent wordt nen marginalen stad, madammeken. Dat is hier elken avond schering en inslag."

Gent, mijn geliefde Gent. Ik zie U tijdelijk minder graag.




Maar ik kom het wel te boven, denk ik.

DDD*

*Die dag dat

Omdat ik echt zwaar faal in het bijhouden van dagboeken
Omdat het leuk is om later terug te lezen
Omdat mijn agenda reeds volstaat met doorschrapte (vergeten en weer verzette) afspraken
Omdat ik mijn blog beter onderhoud dan mijn Lief
Omdat ik niets kan onthouden
Omdat ik niets wil vergeten

Kortom: redenen genoeg om van hier een plek te maken die ik me nog lang kan herinneren. Hopelijk.

Hoera!

De balans na 1 jaar bloggen:

- Het huis is nog steeds onbewoonbaar. Maar kijk, we hebben toch al een terras.

Als U niet zou binnenzien zou U waarempel denken dat we goed bezig zijn.

- Dat Masjien en ik, wij zijn intussen dikke vrienden. Wie had dat durven denken? Ik niet en geef toe - U had ook uw twijfels.

- Hier gaat het wat minder, ik moet mezelf dringend een schop onder mijn (te dikke) kont verkopen.

- Dat Bloggen, dat is fantastisch. Het is ongelooflijk hoeveel schoons jullie uit jullie pen en van onder jullie machine rollen. Vandaag las ik dit en ik denk dat dat voor bloggen ook telt.

- 'SIESELAAJN' blijkt de ware uitspreekhel voor menig tong te betekenen. Geen nood - er wordt gewerkt aan een nieuwe blognaam. Dit keer sparen we uw musculus genioglossus.

- Een jaar is zo om, dus we stoppen er nog niet mee. Ik dank bij deze in een officiële nota al mijn volgers en lezers - jullie zijn geweldig.

En nu back to normal.


Sieselaajn. -Voor de gelegenheid in feeststemming-

Nog...

NEGEN uur, WEINIG/GEEN slaap en 1 Nalu.

Dat scheidt mij nog van absolute ontspanning.
Dat en een mondeling examen. Broekschijterij ten top.

Geloof het of niet, maar Sieselaajn is in sé een vies vuil streverken. Bah, ik vind dat eigenlijk zelf een smerig idee. Ik had mezelf voor december niet onder die categorie geplaatst, maar nu is het duidelijk. Mijn verstand kan zich absoluut waarlijk NIET vereenzelvigen in het moeten ondergaan van een tweede zit.
Ik blok dus als een aangestoomde kip.

En excuseer mij nu, ik moet mijzelf nog snel bekwamen in het vouwen van luiers op volwassenmaat.

À Bientôt,

Sieselaajn.

EDIT: Sieselaajn werd met de grond gelijk gemaakt nog voor er een imaginaire luier aan te pas kwam. Zij gaat nu haar wonden likken.

Intussen achter het bureau...

... Worden autistische kleurenschema's van onder het stof gehaald;

... wordt er tegen de klok geblokt;

... worden goede voornemens ingelost;

... wordt in Hotel Mama(*****) het vertrouwde Gentse uitzicht gemist;

... vinden er paniekaanvallen plaats wegens bijzonder tegenstrijdige
toekomstige activiteiten;

... wordt er tergend traag afgeteld;

... wordt een tutorial voor dit strikje geschreven...

... en gaat Sieselaajn tenslotte langzaam dood.

Klavertje Vier

1 januari.
De wreedste dag van het jaar.

Na een nacht van feest, drank en op de kop schandalig weinig slaap volgt een dag vol verplichte nummertjes. Pasop, niet dat verplichte nummers niet plezant kunnen zijn, dat heb ik niet gezegd. Maar het is sadomasochistisch, zelfpijnigend en gewoon onverrept wreed om met een houten kop in een ruimte vol kakelende mensen te gaan zitten.
Als kind (ge weet wel, dat was toen ge na het vuurwerk uw bed in vloog) vond ik dat vree plezant, nieuwjaar. De spanning om wat er nu vanonder die kerstboom zou getoverd worden, of moeder en vader de nieuwjaarsbrief zouden smaken... Over dat laatste wil ik het met U graag hebben vandaag.

Naar familiale traditie worden hier jaarlijks, ondanks leeftijd noch graad van nuchterheid, de beste wensen in het keurigste handschrift bovengehaald. Na de traditionele 'liefste peter - hoe meer ge geeft hoe beter', besloot ik het dit jaar over een andere boeg te gooien. Blèten gingen ze doen, verdorie!

Ik maakte U hier misschien al nieuwsgierig. Al maanden hangt er een groot vilten klaver boven mijn bureau, gekregen van mijn moeder in tijden dat ik dat wreent nodig had. Ik ging dus voor de klaveren en de bescheiden portie geluk die ze voortbrengen. Vervolgens goot ik dat in een concept en toen kwam dit: tadaaa!

Oh, een potje! Wat zit daar in?

Aha, het zijn klavers! Waar komen die vandaan?

Geknipt dus, die klavers. Uit vilt. 11 klavers-drie en 1 klaver-vier.
Samen maakt dat twaalf. En laat dat nu net het nieuwe jaar zijn?

En dat wordt dan... Een potje vol geluk!

Een potje vol geluk dus. De potjes met het witte dekseltje haalde ik bij Dille&Kamille, net als de etiketten zoals U ziet. De stof haalde ik uit de Artevelde-stoffenwinkel op de Vrijdagsmarkt.

Maar ik sprak dus over een concept. Dat is een totaalproject. Ik schreef dus een nieuwjaarsbrief. De voorkant van de brief zag U eveneens hier al. Ik haakte wat letters, plakte die opeen blad en liet Het Lief vervolgens een hele dag verprutsen met het onzichtbaar maken van de achtergrond. Want dat kan ik goed. Delegeren. Applaus voor Sieselaajn.

En de brief? Ik haalde mijn meest frèle stem boven en bekte melkzoet:

"Ik heb voor jou een potje
een potje vol geluk.
En met dit kleine potje

kan het jaar vast niet meer stuk.

Een jaar om te genieten
van een feestmaal en wat wijn,
en ook wel van gewoon
momenten samen kunnen zijn.

En zit het al eens tegen,
brengt de dag je geen plezier?
Open dan dit potje
en zoek klavertje-vier.

Want geluk, zo fris en vrolijk,
als een vers klavertje-vier,
wil ik zijn in jullie leven,
je kan me plukken hier en hier."

Bij de "hier en hier" hoorde een bescheiden gebaar richting hoofd en borst, heerlijk ontroerend, die Sieselaajn. Recept voor succes dus, scoren dat ik deed!

Dan rest mij enkel nog de vraag: scoort U ook nog met Uw nieuwjaarsbrief?

À Bientôt,

Sieselaajn.

Beste wensen en een tipje van de sluier.

Volgens Het Lief: Happy New York!

Patroon voor de letters vond ik hier. Ik haalde de rode wol bij Zeeman voor zo'n 1,29€/bol. Kleine aanpassing in het patroon: Haak de kettingen om te beginnen in een haakpen die zo'n 2mm dikker is dan de haakpen gebruikt voor de double crochets. Zo vermijdt ge dat uw letters schuin trekken (zoals ge wel kunt zien in mijn 'N').
Ik denk dat ik de letters nu van het blad haal en er een slinger mee maak of zo.

En wat doet die klaver daar?
Dat komt ge te weten in het nieuwe jaar.

Feest ze!

À l'année prochain,

Sieselaajn.

Acht.

Acht jaar. Zolang houdt Het Lief dat al met mij uit. Volgens sommigen bewonderenswaardig, anderen noemen het een fluitje van een cent of gewoon pure sjanse.

Dat het mij niet kan schelen wat het geheim is, maar Het Lief is een exemplaar der superieure soort en dat wil wel eens helpen.

Zevenentwintigdecembertweeduizendendrie.

Zenuwachtig als een puber op eerste date, vertrokken we naar de cinema. Ahjaaa, wat doet ge anders op zo'n eerste date? Teamspirit II was het. Slechte film. Denk ik, want ik zag'r niet veel van. 't Was nen schonen avond.

En zo werd gisteren - ondanks den blok - ook nen schonen dag. Na het verzinnen van de laatste cadeau-ideeën boven een dampend bord Vegetarische spaghetti Toetswiet, gingen we richting Oudburg. Ik wou Het Lief eens de charme tonen van een taartenbakkerij als Julie's House. We hadden nadien koffieklets met een paar bevriende koppels en wij zouden voor de gelegenheid de taart voorzien. Ik had eerder die dag op Smoelboek immers geclaimd taart en bubbels te verwachten.

Taart, er was er in overvloed. Maar na een uur of twee kletsen schiet daar niet veel meer van over. Ik geef U dus een kijk in de kliekjesdoos.

De Doos...

...lag ooit vol lekkers...

...maar de alleen de perenfrangipane (boven) en bosbessenkaastaart (onder) dienden als dessert die avond.

Dat is dus voor uw vingers van af te likken. Maar echt hé. Ik at daar zelden iets dat ik niet lekker vond, alleen de wittechocolade-met-speculoos vond ik een beetjen flets en gewoon een zware aanval op mijn maag. Maar zoals ze zeggen: 'Des goûts et des couleurs, on ne discute pas'.

De taart, die mocht dus van de geclaimde lijst.

Let vooral op mijn gevoel voor orde aan het bureau.

Dan bleven nog de bubbels over, en die kregen we! Ik hou de fles dus tegoed voor 'la fin des examens' (resp. 01/02)!


En nu ga ik nog wat voort doen aan mijn Nieuwjaarskado's, de laatste hand natuurlijk! Of dacht ge nu werkelijk dat ik nog aan bepaalde kado's moest beginnen?

À Bientôt in 2012,

Sieselaajn.

PS.: Ik studeer tussendoor ook nog wel nen keer zenne, als ik goesting heb en als't mij uitkomt. 't Is maar dat ge niet peinst dat ik hier alleen maar wijze dingen doe en dan beetje loop te mekkeren over 'den blok'...

Stilte.

Vandaag ging ik vertellen, over dingen die ik had gezien, gemaakt, geroken en gesmaakt.

Maar vandaag hou ik mijn mond.

Uit respect voor de mensen uit Luik, die niet meer kunnen doen wat ik wou doen.

Sieselaajn

Danku Sinterklaasje!

Die Goede Man, met witte baard, gouden staf en een knoetgrote ring die bij voorkeur nog moet gekust worden ook. Ik had er als kind een haat-liefde verhouding mee.
Herfsten lang piekerde ik 's avonds onder mijn 'My-Little-Pony'-dekbed waarom De Man mijn moeder had gevraagd onze Sint-bestellingen te beperken tot de prijs van maximum 3 cijferkes (Belgische Franken, dat klinkt haast pré-historisch), terwijl 'the coolest kids in class' daar met gemak over gingen. Ik snapte ook niet wat hij had met die mandarijnen, terwijl ik gewoon -bij voorkeur witte- chocolade wou. En ik brak mijn hoofd al helemaal over het waarom van 'een pintje bier voor die pieten', die toch onmogelijk met een stuk in hun kraag het dak op konden?

Het één en ander werd mij duidelijk toen mijn moeder mij op een avond persé alleen in bad wou. Het was November. Ik meen mij te herinneren dat ik haar voor leugenaar uitmaakte, compleet overdonderd door de jarenlange leugen die mijn ouders me geflikt hadden, en mij vervolgens angstvallig afvroeg of ik nu nog wel een kadootje zou krijgen? Als ik eerlijk ben, begon de magie van de Sinterklaasperiode toen pas echt. Stiekem vals meedoen met de hele parade om mijn zus te laten blijven geloven, kadootjes kiezen in samenspraak met mijn moeder, haar verstopplaats ontdekken...

Nu, vele jaren later, keren mijn zus en ik rond 6 december nog steeds huiswaarts om onze schoen te zetten, en intussen staan daar ook de schoenen van onze wederhelften. De enige voorwaarde is een pint voor Piet, een brief voor Sinterklaas en een wortel of twee voor die Schimmel van hem. In ruil worden we jaarlijks beloond met de leukste 999-games, harde-schijven, dvd's...

Dit jaar echter, spaarde Sint noch Piet een cent uit, stonden wij zondagochtend zondagmiddag op en zagen dit:

Als je goed kijkt, ziet U tussen de chocoladeletters door een wit/rode doos staan met - jawel - een heus naaimasjien!

De Sint koos voor niet te veel tralalaatjes, een Singer Tradition 2250. De man zag mij vast hier knoeien. Of hij hoorde deze smeekbede. C'est m'égale! U hoort Sieselaajn allerminst klagen.
Het Lief is er van overtuigd dat een samenwerking nu veel vlotter zal verlopen, gezien ik de eigenaar ben en dat ding nu niet anders kan dan naar me te luisteren. Ik mag het maar hopen.
En ik snap ineens ook waarom mijn moeder me met een smoel vol glimlach inschreef voor een cursus 'leren naaien met de machine in 4 lessen', en mij nog grijnzender aankeek toen ik me liet ontvallen dat ik 'jammer genoeg geen machine had'.

En laat mij nu maar met rust, ik moet namelijk oefenen.

À Bientôt,

Een Singer-bezittende Sieselaajn.

Ps: Adobe Photoshop Elements is gedownload, nu moet ik mss nog net mijn fototoestel terugvinden zodat ik die crappy gsm-foto's achterwege kan laten... En dan weten dan mijn zus een camera kreeg van de Sint!

Something New,...

Met enig enthousiasme zet ik de serie verder.
Nieuwigheden verzinnen is niet bepaald moeilijk. Elke seconde is iets nieuws, maar aangezien ik het U oorspronkelijk zelfs wou besparen van mee te delen dat ik de voorbije vijf minuten vree op mijn stoel heb zitten wiebelen om toch maar niet die tocht naar het toilet te moeten maken, zal ik er ook niet verder over doorbomen. Ik heb interessantere nouvelles, namelijk.

Gisteren werd mijn nieuwe levensjaar met glas en glans ingezet. Na een zaterdagavond feestje met wijntjes tot in de vroege uurtjes, reden Mmle en Mr Sieselaajn tot aan de kreken om de zon uit haar bed te staren. 

Schoon - Schoon - Schoon! Ware het niet dat ik al een behoorlijke eind wakker was en mijn ogen bij gevolg wat moeite hadden om dat schoons te blijven bekijken. Het Lief zei dat het schoon was en dat we dat nog wel eens over doen. Schoon Lief, dat wel!
Naast mijn nieuwe levensjaar (ik verklap niet het hoeveelste, curieuzeneuzemosterdpotten) werden er ook andere nieuwe ontdekkingen gedaan.

 

Verse tapenade blijkt beter te smaken dan die uit een potteken -èèèècht?- en Sieslaajn zal nooit topfotograaf worden.

De titel van shopaholic, lijkt dan eerder zeer realistisch en binnen handbereik.

En ik lach voor de gelegenheid net zo schaapachtig als mijn bankrekening!

Something Old,...

Geef toe, dat van die babyboom was een vree schoon excuus. Maar nu heb'k genoeg stilgelegen, geluierd en meer van dat, nu is't voor echt en ga ik bloggen. Aangezien ik wat schade in te halen heb, zal ik U ineens overladen ook.

Vandaag dook ik met een paar toffe madammen Gent in om mij eens ferm op die solden te smijten. Verdomseld, wat'n koopjes deed ik vandaag. Maar aangezien dat onder de categorie 'new' valt, zal ik hier later uitgebreid over uitweiden. Wat ik vandaag wel vaststelde, is dat ik dringend werk moet gaan maken van een oude traditie. Één van die uitverkoren toffe madammen trouwt volgende maand en ik moet zodoende dringend op zoek naar 4 zaken: 'Something old, something new, something borrowed & something blue.' Die something new is in de sjakos, maar over de andere drie mag getipt worden - al dan niet anoniem-.
Soit, om to the point te komen, ik heb die leuze schaamteloos gestolen 'geborrowed' om mijn blogachterstand goed te maken.

Om te beginnen haal ik dus wat ouwe koeien uit de gracht. Ik zou mezelf kunnen nemen, maar ik zet mezelf liever later in het rijtje. Zelfrespect en egotripperij - weetjewel.
Ik koos voor een filmpje van mijn leen-baby, die intussen al een leen-peuter is met een -in sneltreinvaart ontwikkelend eigen- willetje. Mijn leen-baby is er om te knuffelen als ik de nood voel mijn moederlijke gevoelens de vrije loop te laten, met dank aan zijn makers.

Dit filmpje dateert intussen al van'n paar weken terug, en ik verzeker U, ik durf het intussen reeds gedateerd noemen. De leen-baby gaat immers steeds meer op een wandelende Van Dale lijken. De leen-baby heeft ook een grote zus, een soort encyclopedie die alles wat je zegt als een spons opzuigt, en het ten gepaste tijde tegen je gebruikt. Heerlijk slim, die kids!

Ik wil overigens nog graag meegeven dat mijn stem ECHT wel VEEL sexy-er lijkt in mijn eigen hoofd. Jammer dat jullie dat niet horen.

Aftelleeeeeuh!

Nog 4 dagen, VIER zeg'k U, en ik kan weer naaien tot mijn tanden er van afbreken.
Hoe zot kan een mens naar naalden verlangen?

À Bientôt mét resultaat,

Sieselaajn.

Ps: 't is niet dat'k bijgelovig ben of zo, maar ge moogt altijd een (symbolisch) kaarsken branden zo rond dinsdagvoormiddag 8*30. Mijn gemoed dankt U.
Ps²: Ik wacht vol ongeduld tot POPPIE GEPOPT IS!