Onvoorwaardelijke liefde.

Daar lag ik dan.
Een klein warm, nat mensje op m'n bibberende lijf. In mijn zetel. Helemaal ondersteboven door de oerkracht die mijn lijf zomaar ergens vandaan toverde. Zeven uur en achttien minuten en hup, ik werd moeder.

Onvoorwaardelijke liefde voor iemand die je nog nooit hebt ontmoet, ik vind dat een straf gegeven. Maar God (en ja, voor één keer past dat hier wel), hoe week word ik bij elke blik op dat kleine ventje…

Astor Hannes Miel

Negentien oktober tweeduizendveertien

Bekentenissen.

Het is hier precies wat stillekes geweest.
Een heel jaar of zo. En misschien ook wel wat langer.

Ik had er zo m'n redenen voor. Soms primeerden bepaalde zaken boven hobby's, er viel immers nog een verbouwing af te werken. Bovendien zat het Lief in een ver land en stond ik er voor was-, plas-, en verbouwperikelen alleen voor. Toen het Lief uiteindelijk thuis kwam gingen we op reis, deden we een laatste eindmeetsprint in ons huis en voor ik het wist gebeurde dit.

En toen ging alles een beetje snel zo. Ik sukkelde wat met mijn rug en gal, moest wat sneller dan voorzien thuisblijven en toen was't alweer zomer en was dat jaar gepasseerd.
Inmiddels zou de buikbewoner al een 4-tal dagen onder ons moeten geweest zijn, maar hij/zij heeft wat van z'n moeder, uitstelgedrag vanaf dag 0. Dat belooft.

Dus kijk, U weet dat ik nog leef. En ik zal hier en daar een rechtzettingske doen, wat betreft de afwerking van ons huis, of achterstallige blogs over afgewerkte naaiprojectjes.

En ik kom die baby wel eens showen, liever vroeg dan laat...