Jackie.

Rond kerst kreeg ik een boek. Dat boek heeft even moeten wachten tot ik de juiste gelegenheid had gevonden om er een jurk uit te maken. Een fifties-feestje vraagt nu eenmaal om gepaste kledij die niet in mijn standaard-garderobe te vinden is.

Zonder twijfel ging ik voor de 'Jackie', in het boek omschreven als een ode aan Jackie Kennedy. Simpel van vorm, zo heb ik het graag, ik steek niet graag uren werk in een stuk dat ik vervolgens slechts één keer kan dragen. Dat heb ik zo wel een beetje afgeleerd.
Het werd de versie met zakken en boothals. Met het tussengestikte paspel werd het geheel wat gebroken in mijn taille en zo ademt de jurk ineens ook wat meer 'fifties'.

De broche kreeg ik in bruikleen van mijn grootmoeder, samen met een paar kanten handschoentjes die ik voor de gelegenheid even achterwege liet.

 

Stof: gewafeld katoen bij Artevelde Stoffen

Coffee Date Dress

Afgelopen zaterdag trouwden K&M. K is de nicht van Het Lief, en het feest ging hier door. Dat het pure fun was, hoeft niet meer uitleg.
In aanloop naar het feest besliste ik zelf een jurk te maken. Het patroonspeuren liep goed, ik vond hier een mooi en gratis patroon. The Coffee Date Dress. Meer zelfs, ik begon op tijd.

De bloemenstof had ik nog liggen van bij Julija's, en ik haalde de effen stof bij Vermiljoen.
Met enthousiasme ging ik aan de slag. Toen het hele ding zo goed als in elkaar zat, begon het mij te dagen dat de ontwerpster zichzelf 'petite' noemde en mijn twee vriendinnen dat allesbehalve zijn.
De jurk trok dus op niets. Mijn boezem ging vlot in de jurk, maar daar stond de rok rechtstreeks aan en dat ging recht naar beneden.

"Adieu taille, Hello zak."

Ik besliste een band tussen bovenstuk en rokdeel te stikken. Ik hoopte zo mijn bovenlichaam toch (optisch) te verlengen. Met de band eraan was het resultaat ok, maar mijn taille was nog steeds niet wat het moest zijn.
Het was intussen 4 dagen voor datum en ik voelde een lichte paniek opkomen.

Maar toen kwam E., reddende engel en ook wel mijn tante die eigenlijk naaister is. Zij vond de tijd en energie om -aan huis dan nog- enkele retouches te doen .

Ze haalde het hele ding weer uit elkaar, iets waar ik echt de moed niet meer voor had. Terwijl ik verder studeerde, stikte zij de nepen in het voorpand iets ronder uit, nam ze de plooien ook wat in, en versmalde ze de door mij verzonnen tailleband.

En terwijl ze dan toch bezig was, zette ze de rits ook even opnieuw in. Ik was te enthousiast geweest door bij mijn eerste 'afwerking' de rits in te korten, waarna de ritsstopper op de grond belandde en ik een zenuwinzinking nabij was. Ik slaagde erin de ritsdelen weer door de geleider te krijgen, maar zat daardoor bovenaan met een halve centimeter verschil. Afwerking nihil dus.

En toch bleef ik geloven dat het zou goed komen. Ben ik blij dat ik dat deed.












Want eens af, blijkt het de miserie allemaal waard. De rushes, de kleuren, de lengte... Ze zit precies goed. Ik kon trots en zonder dress-issues feesten.
Een matching Eloleo-blom in mijn ingevlochten haar, en een keischoon pré-verjaardagskado van mijn schoonzus maakten het plaatje compleet.
Ik ben echt verliefd op mijn ring, bedankt H!

Ps: Bedankt zus voor de foto's!

Wordt vervolgd...

En hopelijk een beetje snel.

U hoort nog van mij.

Naaien voor (niet-meer-zo'n) dummies.

Naailes. Of initiatie. Een stoomcursus van 4 avonden. Ik geniet er met volle teugen van.
We hebben er nu twee achter de rug, en eens we de basistrucjes overlopen hadden, konden we aan de slag.

De eerste les stikten we een potlodenrol, die ik aanpaste tot haakpennenrol, zeer handig. Recht stikken vergde nog enige oefening, maar kom, ik was op weg.

In het grootste vak stop ik mijn stopnaalden en lintmeter, en een klein zakje met paperclips. 
De stippenstof kocht ik bij Koekepeertje op Petit Bazaar, de vogels komen van Ikea.

Eergisteren was de tweede les, en toen gingen we voor een kussen. De achterflap werd gepimpt en werd de voorflap, en aangezien ik in mijn gele periode ben, moesten deze keer de gele stipjes van Koekepeertje er aan geloven. De bloemenstof kocht ik bij het stoffenkraam in Axel.

En hoewel dit uitnodigt tot zetelhangen, ga ik nu een terrasje doen. Wat had U gedacht?

Ik herinner U nog snel even aan mijn Give-Away, die loopt nog tot 30 maart.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Zetelen.

Het begon met een mailtje. Van een Nederlandse Keukenproducent. Of we, met de verbouwing in het vooruitzicht, geïnteresseerd waren in een vrijblijvend prijsbestek. En of we daarvoor naar hun winkel in Hulst konden komen, Morres. Check. Vier uur water bij mijn wijn doen later, kwamen Het Lief en ik tot een compromis.
Maar kom, om to the point te komen, vorige week moesten we terug richting Hulst voor de laatste besprekingen ivm de concretisering van onze keuken, en toen we daar toch waren, stelde Sieselaajn luchtig voor om de Morres 'eens snel door te lopen'. Wie mij een beetje kent weet nu al dat het fout liep.
'Luchtig' eindigde immers aan het bureau van een sympathieke verkoopster, en een diepe kreun vanuit mijn portemonnee later ben ik nu ook de toekomstige eigenares van mijn eigenste luie zetel. Joepie ende Hoera.
We gingen voor een betaalbaar ontwerp van Montel, wie mij volgt op Pinterest had hem al zien passeren.
We kozen voor een bruin exemplaar, en Het Lief wees mij op zijn aanwezige nood naar veel en grote kussens.

Ik besloot dus aan de slag te gaan. Want als we tegen september veel kussens willen, dan moet er op tijd voor gezorgd worden, ahjaa! Dat huis verbouwt zichzelf wel, toch?
Ik zag veel dat ik wou. Dit, en ook wel dit, of toch maar dit?


Ik begon vol moed aan het laatste, maar dat borduren liep voor geen meter. 30 scheve kruiskes later besloot ik er een eind aan te maken. Alternatief dan maar, want ik had nu zo'n schoon lapke gehaakt. Ik besloot voor de vogels te gaan.

Tegen de achterkant stikte ik twee flappen fleece, die sluiten met drukknopen. Zoals ge misschien kunt zien stak ik er voorlopig een rood kussen in, want een kussen van 45x45cm blijkt geen standaardmaat te zijn. Ge ziet, ik denk overal op tijd aan.

Zo'n vogellijn, daar kroop verdomd veel werk in. Al bij al toch goed voor anderhalf uur gepruts. Die dikke gehaakte lap gleed ook niet zoals gewenst onder mijn machine door, multi foefelaré dus.
Ik ontzag mij dan ook een tweede lijn, waarvan ik nu ongelooflijk spijt heb. Luiheid komt voor de val, of zoiets?
Dus besloot ik de leegte op te vullen met een strik, eentje die ik U al een poosje beloof. Ik nam intussen ook foto's en zal dat met U delen. In de nabije toekomstigheid.

Die petroleumkleurige wol, die had ik nog over van een vorig project. En daar wil ik graag Uw mening over.

Avonden werk heb ik daaraan gehad, want 160cm was weer zo'n onbezonnen afmeting die uit mijn brein ontsproot. Dat moet dan natuurlijk de nodige lengte hebben. Soit. Er moet dus nog een randje rond. En ik kan maar niet beslissen welk kleur ik daarvoor zou gaan gebruiken.

Ik vraag het dus aan U. Heel beleefd. Deel met mij Uw ongezouten mening. Alstublieft.

Dankuwel.

Sieselaajn.