Vilt & Elastiek - the sequel wegens goestingdoenerij

Ja kijk, dit zag er ok uit, maar eens in gebruik vertoonde dat toch enige hiaten. Dat frommelde, en dat was toch niet zo esthetisch meer, en mijn oog heeft dus wel enkele eisen.
Gemakzucht komt voor de val. Op mijn fiets richting Banier dus, voor een dik vel vilt. Na wat gedecoreer verkreeg ik uiteindelijk een bevredigend resultaat.

Krullen langs de ene kant - ruitjes langs de andere. Ik stikte de onderkant niet dicht, ik knipte mijn vilt te kort vind dat schoner zo. Hoe ik dat motiefke zo proper herhaalde? Met de juiste tools.

Stencils en een pons met verschillende diktes, leve de Banier!
Ik kocht ineens ook de zelfklevende velcro die ik zogezegd niet vond maar waar ik duidelijk niet genoeg voor gekeken had.

Nu nog de problemen met mijn machine oplossen. Weet er iemand welke instelling ik moet veranderen als mijn naald onderaan tegen het blok lijkt vast te lopen en mijn machine daardoor blokkeert? Ik ben elke keer bang een naald te breken, dat gebeurde ook al 2 keer, zelfs op de dunste katoentjes.
Ik dank U bij voorbaat.

Á Bientôt,

Sieselaajn

Vilt en elastiek.

Ik had dat ergens gezien, weliswaar in dikkere vilt, maar ineens moet ik dat hebben en dan steekt dat gelijk zo nauw niet meer.
Beetje vlieseline aan de binnenkant en dat ging wel goedkomen.
Niet eenvoudig om nadien uw sneetjes te maken. Maar kijk, mijnen telefoon kan weer tegen de vloer kwakken zonder dat mijn hart een slag overslaat.

Vilt: Artevelde
Elastiek: Vrijdagsmarkt
Ontwerp: van ergens anders, maar ik vond het alleen hier terug.


Á Bientôt,

Sieselaajn

Stikken voor dummies - Part I.

Het is hier weer een tijdje stil geweest. Maar dat wil nu niet onmiddellijk betekenen dat ik niets heb uitgewreten, die voorbije weken. (Fronst de wenkbrauwen bedenkelijk)
Neen, toch niet. Ik deed wel wat. Ik flockte bijvoorbeeld, daar wordt ik zo stilaan pro in. Maar ik ben daar nog nooit mee komen stoefen geloof ik, omdat ik meestal niet de juiste 'gear' heb om schoon foto's te trekken voor ik de gegadigden gelukkig maak. Endus, zo sporadisch nen keer, maak ik dat achteraf goed. Zoals bij deze.

Voor een vijfjarige jonkvrouw die het nogal heeft voor de Disney-prinsessen zocht ik mijn heil op de website van een nader niet genoemde verfproducent. Ik had het niet zo voor die afgestompte punten, dus daar maakte ik mijn eigen versie van. Met dank aan Het Lief, dat mij gewillig hielp snijden en perforeren.

Strijken op fleece, dat had toch wat voeten in de aarde. Mijn moeder wist dat mijn fleece aan mijn ijzer ging blijven plakken, en ook 'tinternet' voorspelde niet veel beters, integendeel wees het mij op de nodig gevaren van smeltende vezels en verder meer. Maar ik laat mij niet zomaar temmen, als ik iets in mijn hoofd heb dan moet dat -bij voorkeur op onrealistische termijn- in actie worden omgezet. Ik las dus iets bij hen en besloot mij aan het zakdoek-experiment te wagen. Met succes. Al moet ge der soms nog eens extra overgaan. En nog eens. En vervolgens nog nen keer. Dat gaat dan soms ook gepaard met de nodige 'zie-je-wel-blikken' van menig gezinslid.
Groot was mijn jolijt en nog groter mijn voldoening dat ik mijn gelijk haalde. Ge zijt nen betweter of ge zijt het niet.

En uiteindelijk werkte ik ook aan de langverwachte bonding met mijn masjien. Dat ding stond al ettelijke weken op mijn rek, mij aanstarend terwijl ik schaamteloos avond na avond in de zetel hing. Vrijdag kon ik de priemende blikken niet langer verdragen, en ging ik aan de slag. Na de ritstasjes had ik gemerkt dat ik echt wel een dummie eerste-klas was, hoewel ik mijzelf graag anders voorlieg. Maar vanavond begint mijn turbo-reeks naailessen en ik kon mijn materiaal toch niet zomaar in mijn zak zwieren?

Bias, dat is nog altijd niet mijn beste vriend. Toen ik halverwege dan ook nog zonder viel, moest ik dat zo half en half oplossen en dat oogde niet al te proper. Er werd dus wat camouflage-gefoefeld. Maar al bij al ben ik relatief tevreden. Het gaat dicht en mijn gerief blijft zitten, 't is een begin.

Vooraan

Met voorzakje voor de schaar, sluit met velcro. Links en rechts ziet u de rood-witte-bollencamouflage.

Achteraanzicht.

Binnenin, geen voering - te lui.

En een bloem.

Ik denk dat ik die camouflage nog ga gebruiken om via ringen een extra zakje te bevestigen voor naalden. Ik brak er immers twee op 6 lagen tafelzeil + biaslint. Mijn masjien is daar blijkbaar toch iets té basic voor. 'Very basic', volgens de producenten zelf. Niet dat Sieselaajn zich dat aantrekt.

Nu kijk, ik kan naar de les vertrekken met geordend gerief, dat stemt mij gelukkig, en daar heeft iedereen baat bij.

Ik ontving ook nog 2 awards, maar daar blog ik later over. Ik dank de dames alvast bij voorbaat.

Á Bientôt,

Sieselaajn.

Hoezen, hoezen, hoezen!

Omdat ik dat vree wijs vind, schone hoeskens, heb ik mij eens ferm laten gaan. Dat mocht ook wel tijdens mijn blogstilte. Dus eindelijk heb ik wat zaken klaar. En omdat ik reeds door enkele benieuwde zielen werd aangesproken, zal ik ze dan maar eens publiceren ook zeker?

 

 

En ja amai, heb nog nooit zoveel tijd gestoken in het ordenen en goed krijgen van mijn foto's. Ik werkte dus zo:

1) afbeeldingen in Powerpoint ordenen

1 bis) Vloeken omdat't niet meteen lukt

2) Opslaan als pdf

3) Momentopname nemen

4) Plakken in Paint

5) Opslaan.

Ge maakt mij nu niet wijs dat'r geen kortere weg is, please? Ik ben in elk geval een loser zo te zien.

De hoesjes zijn voorlopig allemaal bestemd, ik hoop dat de toekomstige eigenaressen vanavond niet meer op mijn blog komen zien want dan is het verrassingseffect van morgen 'dik gejost'.

Soit,
À Bientôt,

Sieselaajn (who's back in business)

Fotohoes #1 - the sequel

En voor jullie denken dat ik er twee maanden over deed om een zakje voor mijn fototoestel te naaien, think again.
Ik had het namelijk nogal druk met school, een thesis schrijven en een businessgame spelen, en uiteraard met HET proefproject. Hierover later meer, want ik ben nog steeds druk met elk van bovengenoemde.

Maar dus terug naar de essentie: mijn eigenste versie van de fotohoes! Ik ga der geen doekskes rond winden, ge moogt gewoon zien wat'k er van gemaakt heb.

Voilà, 't is wat geler uitgevallen dan verwacht, maar ik was in een fleurige bui veronderstel ik. Ik heb nog iets met een ander kleur in mijn hoofd, maar dat is voorlopig nog niet tot uitvoering gekomen. Mijn camera is een Fujifilm, voor moest ge dat nog niet doorhebben. Dat lint is wat aan de brede kant, maar de stipkes vanbinnen maken mij vrolijk, en meer moet dat niet zijn.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Vanmijnlevenniemeer!

Er zijn zo van die momenten dat ge op uw stoten terugkijkt en denkt ‘vanmijnlevenniemeer!’ Dinsdag was’r zo eentje. Vol enthousiasme begon ik aan het laatste experiment voor ‘den gevreeschden blok’. Het luierzakje van haar leek me wel’n projectje voor de plastiekachtige stof die ik uit de restjesbak in den Ikea viste. Eerder deze week viste ik al een schoon kleurken biais op (tot voor kort sprak ik ‘bjee’ nog uit als ‘baajas’, valt het op dat ik methodologisch gebrainwasht ben?) en sinds dinsdag aan de slag (ja dat is lang - er moet nog gedaan worden alsof'r geblokt wordt ook). Patroontekenen is niet aan mij besteed, ’t is te zeggen – niet volgens’t boeksken. Twee latten, nen stylo en een stuk cornflakesdoos hebben mij reeds door meerdere projecten geloodst. So far – so good. 

Had ik dan eindelijk de juiste vorm voor elkaar, kom ik tot te conclusie dat ik de juiste voering (zoals ze in mijn hoofd zat) was vergeten ophalen. De wansmakelijke combinatie ligt dus aan mijn ongeduld, ik ging heus niet meer wachten tot woensdag om dan het juiste stofken te halen. Mismatchte voering derin, willen of niet! Ge zijt nen enthousiasteling of ge zijt het niet. (Ik hoor mijn moeder al scanderen:Zever! Ge zijt nen ongeduldigaard! Ik moet haar gelijk geven.)

Dan begint het echte werk. Biais. Ik begin waarempel te huiveren elke keer ik het woord hoor. Hoe schoon en proper dat ook allemaal is, begin der maar eens aan, MET DE HAND. Principes overboord gooien leek nog nooit zo makkelijk.

Vanmijnlevendusmeer dat ik nog biais met de hand aan iets bevestig. Ook mijn engelengeduld en mijn bricolagekunsten blijken begrensd. Sewing really brings up the best in me. Sure. Maar niet met biais.

Het voorlopige resultaat, zoals ik het graag beter had gehad, kan U hieronder aanschouwen. Au fond ben ik tevreden. Maar hiervoor verwijs ik alweer graag naar het lage niveau van de lat der verwachtingen.

Na den blok – nu niet, ik mag naaien nu echt niet NOG leuker gaan vinden, er moeten nog’n paar joekels van cursussen naar mijn grijze cellen verhuizen, en nen verhuis, da’s veel werk- zal ik hier een noodkreet posten in de hoop een ziel te vinden die aan koppeltherapie wil doen met mij en Moeders Masjien. Vreent gezellig. Met koekskes en nen  zachten sofa en al. Wanna join?

À Bientôt,
Sieselaajn.

Ps: heeft er iemand ervaring met het strijken van plastiekaanvoelendeikeastofkens? Zoals ge ziet is het projectmatig nogal gekreukt geraakt...