Stoere beren.

Toen ik dit bij haar zag verschijnen, viel ik als een blok voor de geo-beren die op dat schoon Ole-exemplaar blonken.

Gezien ik bij de bestelling van onze doopsuiker-stof een weinig plezant Spoonflower-douane-souvenierke meekreeg, stond ik er niet voor te springen om zelf nog een bestelling te plaatsen. Ik gooide de baby in de strijd en schooide om haar overschotje.

Ik weet niet of het de baby was of gewoon haar immer-goed hart, maar mijn knuffelbeer blinkt nu wel maar schoon in zijn nieuwe pyjama.

Kiind gaat uit van kleine babies. Onze 'ik-draag-nog-steeds-56-Astor' kan maar net in deze 62. Qua ledematen kan het nog zijn, maar het lijfje valt echt kort. Boe-hoe.

En vergeet knuffels, lichtjes en een mobiel boven die wieg, die kaartjes, da's veel interessanter!

Onvoorwaardelijke liefde.

Daar lag ik dan.
Een klein warm, nat mensje op m'n bibberende lijf. In mijn zetel. Helemaal ondersteboven door de oerkracht die mijn lijf zomaar ergens vandaan toverde. Zeven uur en achttien minuten en hup, ik werd moeder.

Onvoorwaardelijke liefde voor iemand die je nog nooit hebt ontmoet, ik vind dat een straf gegeven. Maar God (en ja, voor één keer past dat hier wel), hoe week word ik bij elke blik op dat kleine ventje…

Astor Hannes Miel

Negentien oktober tweeduizendveertien

Knuffeldekens.

Onze vriendenkring breidt uit dat't niet meer schoon is. En baby's, die moeten geknuffeld worden en verpakt in gouden doekskes.

Nu staat het goud wel wat duur, dus ging ik voor een zacht alternatief. En terwijl ik dan toch bezig was, maakte ik de onze ook eentje.

Uiltjes met gele paspel voor Jannes, en een stofje in de kleuren van ons interieur en een gouden randje voor mini-Pauwels.
De stof, zowel de katoentjes als de nicky velours, haalde ik bij de Stoffenkamer.

Bekentenissen.

Het is hier precies wat stillekes geweest.
Een heel jaar of zo. En misschien ook wel wat langer.

Ik had er zo m'n redenen voor. Soms primeerden bepaalde zaken boven hobby's, er viel immers nog een verbouwing af te werken. Bovendien zat het Lief in een ver land en stond ik er voor was-, plas-, en verbouwperikelen alleen voor. Toen het Lief uiteindelijk thuis kwam gingen we op reis, deden we een laatste eindmeetsprint in ons huis en voor ik het wist gebeurde dit.

En toen ging alles een beetje snel zo. Ik sukkelde wat met mijn rug en gal, moest wat sneller dan voorzien thuisblijven en toen was't alweer zomer en was dat jaar gepasseerd.
Inmiddels zou de buikbewoner al een 4-tal dagen onder ons moeten geweest zijn, maar hij/zij heeft wat van z'n moeder, uitstelgedrag vanaf dag 0. Dat belooft.

Dus kijk, U weet dat ik nog leef. En ik zal hier en daar een rechtzettingske doen, wat betreft de afwerking van ons huis, of achterstallige blogs over afgewerkte naaiprojectjes.

En ik kom die baby wel eens showen, liever vroeg dan laat...

Wolk.

Het waren lastige dagen, de voorbije week.
Ik had er vandaag nood aan mijn gedachten te verzetten.
Gelukkig is er in dat geval nog altijd het metekind.

Ik maakte een stempel en ging aan de slag.

Voor Rinse.
Een wolk van een baby.

Lieve dromen, kleine schat!

Ps: ik spring op de kar, volgt U mij binnenkort via Bloglovin?

Klein geluk.

Klein geluk, aan mijn wasdraad deze week.

Ik haakte en stikte, mijn moeder breide. Voor babies, die verwacht, gekomen of imaginair zijn.

U herkent het jasje uit 'Zo geknipt'. Volgens Het Lief een clown-kostuum, volgens anderen geslaagd in combinatie met dat rood. Ik laat het in't midden want ik ben er wel content van, en ik hoop dat baby Helder dat ook is. Wat is een gerief trouwens, dat boek. Duidelijk en to the point, zo heb ik het graag. Alleen die mouwen, daar moest ik toch eens goed over nadenken en gewoon to the point uitvoeren wat er geschreven staat, dat kan natuurlijk niet. Voor het eerst zette ik drukknopen in een naaisel, daar had ik toch wat stress voor. Maar de print loopt vooraan min of meer door en dan is dat voor mij geslaagd genoeg.

Ik voerde het jasje met Ikea-fleece, dat is lekker zacht. En warm ook, aangezien de zomer dit jaar precies maar 2 dagen heeft geduurd.

Voor Liana koos ik voor rode kipjes, met stof die ik ooit bij Koekepeertje kocht.  Het patroon kreeg ik na een vriendelijk mailtje zomaar doorgestuurd. Op zich een heel gemakkelijk concept, maar het duurde maar liefst 4 uur voor ik de kimono in elkaar had. Iets met een naald en een blok en veel vuile woorden.

Bij het bloesje maakte ik een rood mutsje, van een patroontje dat ik eens zag passeren op Pinterest.
Liana's neefje, mijn petekind, kreeg hetzelfde mutsje in het grijs.

Tot zover mijn werk.

U vraagt zich nu vast af wat die groene trui daar dan hangt te zwieren.
Die maakte m'n moeder voor mijn ongeboren (voor de duidelijkheid: tot op heden nog onverwekte) kinderen. Ik viste het breiboek met het patroon in uit een grabbelbak in de Kringwinkel voor ocharme 25 cent.

Met groene Zeemanwol ging ze aan de slag in haar hoekje. Rijstpapsteek tot ze er genoeg van had. Ik zette er knoopjes aan en kan al niet wachten tot ik dat vestje ooit gevuld krijg met een bolle kruising tussen Het Lief en mezelf.

Een beetje oversized, wegens patroon uit de vroege jaren '90. Maar wat doet het er toe, want zie, hoe schoon!

En nu moet ge mij verexcuseren, ik moet wat babies gaan bezoeken!

Dat (P)Rinseke.

Tweede kerst, voor velen een dag om te bekomen van de gepasseerde feestdrukte. Voor mij ook, normaliter. Maar dit jaar begon tweede kerst vroeg. Heel vroeg. Mijn ogen plakten nog toe toen ik werd gewekt door twee kabouters. Om over Het Lief nog maar te zwijgen. Die kabouters vertoonden tekenen van nervositeit aangezien de oudste de dag voordien langs haar neus weg had geraden wat er tweede kerst op het programma stond. Een baby begot.

Die baby, dat is nu mijn metekind. Mijn hart wordt zo week als een spons telkens ik dagdroom over knuffelsessies met het kleine dropje. Kleine Rinse, zo lang verwacht, en ineens was hij daar. Sinds hij er is draag ik titel en verantwoordelijkheid. Het voelt verdorie goed.

Dat kleine ventje kon niet worden ontvangen zonder hippe accessoires. Die jongen is nu éénmaal gezegend met twee toffe meters die weten wat cool is. Of dat op z'n minst toch beweren. Ik sloeg dus aan het haken, na uren grasduinen op Pinterest vond ik wat ik moest hebben. Een gratis patroon voor een schattig vestje en een zoniet nog schattiger eikel-mutsje. Twee bolletjes zachte wol en 't was gepiept.

Met dank aan Rembert, a.k.a. de papa voor de foto's.

Zie dat tjoepken!

Lieve Rinse, bloei, leer, ontwikkel en word een in-fijn mens, maar groei alstemblieft niet te snel uit uw schattige kleren. Uw meter dankt U.

Ps: Tips voor het snel kwijtgeraken van een dubbele kin zijn altijd welkom.

Something Old,...

Geef toe, dat van die babyboom was een vree schoon excuus. Maar nu heb'k genoeg stilgelegen, geluierd en meer van dat, nu is't voor echt en ga ik bloggen. Aangezien ik wat schade in te halen heb, zal ik U ineens overladen ook.

Vandaag dook ik met een paar toffe madammen Gent in om mij eens ferm op die solden te smijten. Verdomseld, wat'n koopjes deed ik vandaag. Maar aangezien dat onder de categorie 'new' valt, zal ik hier later uitgebreid over uitweiden. Wat ik vandaag wel vaststelde, is dat ik dringend werk moet gaan maken van een oude traditie. Één van die uitverkoren toffe madammen trouwt volgende maand en ik moet zodoende dringend op zoek naar 4 zaken: 'Something old, something new, something borrowed & something blue.' Die something new is in de sjakos, maar over de andere drie mag getipt worden - al dan niet anoniem-.
Soit, om to the point te komen, ik heb die leuze schaamteloos gestolen 'geborrowed' om mijn blogachterstand goed te maken.

Om te beginnen haal ik dus wat ouwe koeien uit de gracht. Ik zou mezelf kunnen nemen, maar ik zet mezelf liever later in het rijtje. Zelfrespect en egotripperij - weetjewel.
Ik koos voor een filmpje van mijn leen-baby, die intussen al een leen-peuter is met een -in sneltreinvaart ontwikkelend eigen- willetje. Mijn leen-baby is er om te knuffelen als ik de nood voel mijn moederlijke gevoelens de vrije loop te laten, met dank aan zijn makers.

Dit filmpje dateert intussen al van'n paar weken terug, en ik verzeker U, ik durf het intussen reeds gedateerd noemen. De leen-baby gaat immers steeds meer op een wandelende Van Dale lijken. De leen-baby heeft ook een grote zus, een soort encyclopedie die alles wat je zegt als een spons opzuigt, en het ten gepaste tijde tegen je gebruikt. Heerlijk slim, die kids!

Ik wil overigens nog graag meegeven dat mijn stem ECHT wel VEEL sexy-er lijkt in mijn eigen hoofd. Jammer dat jullie dat niet horen.