Dat (P)Rinseke.

Tweede kerst, voor velen een dag om te bekomen van de gepasseerde feestdrukte. Voor mij ook, normaliter. Maar dit jaar begon tweede kerst vroeg. Heel vroeg. Mijn ogen plakten nog toe toen ik werd gewekt door twee kabouters. Om over Het Lief nog maar te zwijgen. Die kabouters vertoonden tekenen van nervositeit aangezien de oudste de dag voordien langs haar neus weg had geraden wat er tweede kerst op het programma stond. Een baby begot.

Die baby, dat is nu mijn metekind. Mijn hart wordt zo week als een spons telkens ik dagdroom over knuffelsessies met het kleine dropje. Kleine Rinse, zo lang verwacht, en ineens was hij daar. Sinds hij er is draag ik titel en verantwoordelijkheid. Het voelt verdorie goed.

Dat kleine ventje kon niet worden ontvangen zonder hippe accessoires. Die jongen is nu éénmaal gezegend met twee toffe meters die weten wat cool is. Of dat op z'n minst toch beweren. Ik sloeg dus aan het haken, na uren grasduinen op Pinterest vond ik wat ik moest hebben. Een gratis patroon voor een schattig vestje en een zoniet nog schattiger eikel-mutsje. Twee bolletjes zachte wol en 't was gepiept.

Met dank aan Rembert, a.k.a. de papa voor de foto's.

Zie dat tjoepken!

Lieve Rinse, bloei, leer, ontwikkel en word een in-fijn mens, maar groei alstemblieft niet te snel uit uw schattige kleren. Uw meter dankt U.

Ps: Tips voor het snel kwijtgeraken van een dubbele kin zijn altijd welkom.

2013: Het jaar van Atelier 'Nee'

Zomaar van blognaam veranderen en verder niets van U laten horen, dat is niet proper. Ik hoor het U al peinzen. Ik beken en geef mij over, het is hier wat stil geweest. Ik weet niet of u zich daaraan ergerde, maar ik had daar nood aan. Even niets moeten, dat is een deugdelijke zaligheid.

Het begon in september, toen we van India kwamen en 't een en 't ander moesten verwerken. Dat ging dan naadloos over in oktober, toen ik fulltime aan de slag ging en hondsmoe 's avonds thuiskwam. Dan was er november, met veel energie maar geen licht om over naar huis te schrijven, laat staan om foto's te trekken. December startte goed met het indienen van een thesis en een schat van een metekind (krijgen, niet indienen), en eindigde in lichte mineur toen er verbouw- en gezondheidsproblemen opdoken.
Balans van 2012: niet voor in de boekskes en content dat 't voorbij is

Een deel van de (georganiseerde) chaos heb ik uiteraard aan mezelf te danken. 'Een deel' is eigenlijk dan nog te bescheiden uitgedrukt. Op één of andere manier slaag ik er dag na dag, week na week in om mensen zaken te beloven die ik met volle goesting wil uitvoeren, maar waar het me eigenlijk aan tijd ontbreekt. Dat moest maar eens gedaan zijn, declareerde Het Lief. Dus 2013 wordt het jaar van de nieuwe start. Rust in mijn hoofd, rust in mijn leven, en hopelijk rust in huis eens we verhuisd zijn.

Dus ja, ik verbouwde de boel hier een beetje. Die rust, die wil ik overal, te beginnen bij mijn geesteskind. 'Sieselaajn' zorgde al van bij de start voor bijzonder vermakelijke taferelen toen vrienden en kenissen pogingen ondernamen mij aan te spreken bij mijn blognaam. Blijkbaar is fonetisch taalgebruik toch ook niet altijd jedat. Ik speelde al een tijd met het ampersand, gewoon omdat ik dat een wreed schoon leesteken vind. En omdat ik hier gewoon mijn goesting kan en mag doen, heb ik daar van geprofiteerd. 'Atelier Ampersand' wordt de start van mijn kruistocht naar orde. En ja, ik zeg NEE. Nee tegen alles wat niet moet en niet prettig voelt, nee tegen al dat hooi dat ik niet op mijn vork zal scheppen.
U mag gniffelen. Ik besef net zo hard als U dat dat hier niet van een leien dakske zal gaan. Maar zo hoort dat nu eenmaal bij voornemens. Luid roepen als ge eraan begint, maar stil zwijgen als ge na 2 dagen grandioos de mist in gaat.
Ik eindig mijn pleidooi met het opengooien der registers: mijn naam is Celine en daar zal ik voortaan ook mee tekenen. Weet U dat ook ineens.

U hoort in de toekomst dus terug meer van mij. Ik heb namelijk nog wat achterstallig blogwerk. En nu dat hier staat moet ik dat maar doen ook. Wat peinst ge daar van?

Dan rest mij nog de sociaal verantwoorde taak jullie allemaal een fijn maar bovenal creatief jaar te wensen. Ik ben al benieuwd te lezen wat jullie voor 2013 in petto hebben.

Tot later,

Celine

Verder.

Zoals Robert Frost het ooit zei:

"Ik kan in drie woorden samenvatten wat ik van het leven geleerd heb: het gaat verder."

Tot binnenkort.

34 dagen.

34 dagen.
Zo lang is hij er al niet meer.
En het brandt nog elke dag, elk uur, bij elke gedachte. Het brandt achter mijn ogen maar het brandt vooral in mijn hart.

Zoveel herinneringen, zoveel liefde.
Zoveel trots en zoveel geduld.
Zoveel geluk, en tegelijk zoveel verdriet.

Verdriet, omdat 12.000km niet de beste afstand is om afscheid van iemand te nemen. India was mooi, maar de reis had een wrange smaak. Zo'n telefoon, ook al voel je het aankomen, dat krijgt je klein, en heel stil.

Geluk, omdat ik hem niet verder zag aftakelen. Omdat ik mooie herinneringen over houd. Omdat hij zo'n fantastische grootvader voor ons was.

Maar vooral, tonnen dankbaarheid.
Voor de gedichtjes op mijn verjaardagskaarten, alle 24.
Voor de tekeningen in mijn poëzieboek.
Voor de aanmoedigingen bij elke repetitie.
Voor het schepje erbovenop, blind van de trots.
Voor de levenslust, die zo aanstekelijk werkte dat we hoopten er wat van terug te geven.

Maar de tijd was op, het vat leeg en de kaars uit.

Onze Pepe, hij laat ons allemaal verslagen achter. Het schip is zijn eerste stuurman kwijt. We dragen emmertjes water naar de zee en bouwen dijken om er sterker uit te komen.

Zo graag gezien, door iedereen.



Maar vooral door ons.

J.B.
10-09-1930
11-09-2012

Stilte voor de storm.

Het is hier stil geweest. Ik weet het. Ik denk er soms aan, aan bloggen, maar dan ontbreekt de zin me, of zie 'the bigger picture' niet meer.

Het is een vreemd gevoel als je weet dat de storm er zit aan te komen, maar dat je niet weet wanneer je je luiken moet sluiten, of wanneer je thuis moet blijven.

Het probleem is dat ik niet thuis blijf, we vertrekken volgende week richting India. En we weten niet wanneer de storm komt, de dokters kunnen geen uitsluitsel geven. Het enige dat vaststaat is dat mijn immer-sterke grootvader opnieuw gegrepen werd door kanker. Eentje waar ze niets meer aan kunnen doen. En het doet pijn, iemand die je graag ziet zien uitbloeien. Het doet pijn, om mijn grootmoeder te zien vechten voor elke seconde genot die ze hem nog kan geven. De energie quasi zien verdampen en elke keer stilletjes afscheid nemen, dat kruipt onder je vel. Weten dat het de cirkel van het leven is, maar het nog niet aanvaarden.

Als oudste kleinkind had ik het privilege jarenlang kind aan huis te zijn bij mijn grootouders. Al zijn we dat alle acht, ik denk dat ik het voordeel had een stel grootouders te hebben dat nog een pak jonger was dan toen nummer acht werd geboren. Uitstapjes naar zee, pannenkoeken bij Moeder Siska, dubbelvla bij 'Bobonne', het zijn herinneringen die ik stuk voor stuk koester.
Maar als kind droom je ook, van de prins op het witte paard en trouwen in het wit en kindjes krijgen en huizen bouwen en verre reizen maken. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik vertelde mijn grootouders honderduit over Het Lief, het huis, en als ik er nu over denk kan ik me eigenlijk geen belangrijke gebeurtenis voorstellen zonder hen erbij.

Dus ik neem even tijd en laat ik het hier wat rusten, om te genieten van elk moment dat we nog krijgen, om met een klein hartje mijn valies te maken, om met alle moed die ik heb iedereen uit te zwaaien. En ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik nog de kans krijg om hem over Indië te vertellen.

Tot later,

Sieselaajn