When in India, Pt. 1

When in India, september 2012.

Starring:

En nog een heleboel mensen die precies wat enthousiaster waren en de reis onvergetelijk maakten.

U moet het ons vergeven, het was vroeg die ochtend, en het vliegtuig was laat. 

Bon, neem er alvast een koffietje bij, of een theetje als dat meer uw ding is. Het kan namelijk eventjes duren voor al het beeldmateriaal op dit scherm geladen is. Ik had het formaat kunnen verkleinen maar dat zou de fotograaf geen eer aan doen, ziet U?

Met dank aan Yun, die beter met een camera overweg kan dan Het Lief en ik tesamen. Zelfs op ons beste moment, en dat wil wat zeggen denk ik dan.

Met mijn excuses voor de occasionele halfnaakte Indiër.

Dat is dan dat voor de eerste week van onze reis. Dat betekent dat ik u nog 2 keer kan platbombarderen met oogsnoep! Voor de mensen die een zenuwinzinking krijgen bij het gedacht alleen, met mijn oprechtste respect dat U zich door deze blogpost hebt gewurmd. Maar vermijd in het vervolg dan misschien alles wat hier verschijnt en misschien mogelijks iets met India zou te maken kunnen hebben. U weze gewaarschuwd!

Ik heb niet alle foto's van bijschrift voorzien, het lijkt te vermijden dat U het gevoel zou hebben dat U er zelf bent geweest. Ik wil jullie de reisgoesting niet ontnemen namelijk. En de kleuren. En de geuren. Of dat dan misschien weer wel.

Geniet!

Hoe het met dat huis is gesteld?

Met deze woorden in gedachten gingen wij een tijdje geleden met de verbouwingen van start. Een tijdje geleden is misschien een understatement. Een jaar of twee is nu niet bepaald nog 'een tijdje' te noemen. Achteraf gezien hadden we beter een andere leuze gekozen. Iets als 'wat ge zelf doet gaat sneller vooruit' waarop karma niet zo hard had backgestriked.
Pasop, niet dat wij daar niets uitvreten, wij spenderen daar veel tijd aan trial and error, met geleidelijke winst. Dat klinkt bijna als een belegging. Dat huis bleek wat meer renovatie nodig te hebben dan oorspronkelijk gepeinst.  De laatste maanden was het  wat minder trial en wat te veel error en daar ga ik van vloeken, zeg ik U!

Het moet begin december geweest zijn, ik in volle thesis-strijd en Het Lief in dat huis dus.
 
Zij: -neemt de telefoon op want dat blijkt zo te gaan als ge dingen in italic typt- 'Ha Lief, hoe gaat dat ginder, schiet ge wat op?'
Hij: -met donkere stem- 'Neen.'
Zij: -voelt de bui al hangen maar doet nog een verwoede poging tot misplaatste humor- 'Weer op uw vingers geklopt dan?'
Hij: 'Was het dat maar! Dat regent hier langs alle kanten binnen!'
Zij: -herinnert zich iets over buren die een zadeldak gingen plaatsen en gebeld hadden of ze de schouw mochten afbreken waarop Het Lief had geantwoord dat hij dat liever niet besprak terwijl hij in het buitenland zat en vriendelijk had verzocht de werken uit te stellen tot nader overeenkomst in het daaropvolgende weekend- 'Miljaar, ons schouw of wat?'
Hij: 'Neen, het lekt vanvoor en vanachter en met de emmers tegelijk.'

Waarop zij dingen uitkraamde die niet bepaald voor publicatie vatbaar zijn.
Waarop hij zoals gewoonlijk ijzig rustig bleef.
Waarna de aannemer werd verzocht zijn stelling van het vernielde dak te halen.
Waarop de aannemer een lapmiddel aanbracht en vervolgens van de aardbodem verdween.
Waarna de verzekering een spelletje van het kastje naar de muur speelde.
Waardoor er nu een externe expertenfirma mee bezig is en ons dak - drie maanden na datum- nog steeds lekkage vertoont.

Als ik nu zeg dat onze kelder ineens ook wat last kreeg van natte voeten dan vergeeft U mij misschien mijn tanende enthousiasme om de voortgang hier wat te demonstreren.

Maar bon. In juni vertrekt Het Lief vier maanden richting Libanon, dus dat huis moet af. Hoezeer ik Hotel Mama ook waardeer, dat is niet de meest geschikte plek om 4 maanden militaire weduwe te gaan spelen. Ik jank dan bij gelegenheid eens wat af en ben bij vlagen niet voor rede vatbaar, voor de rest zijn we dat intussen wel gewoon.
Er wordt hier tussen de tegenslagen door toch nog stevig doorgewerkt op de verdieping die tot op heden nog de minste hiaten vertoonde: 't gelijkvloers.
De afgelopen maand zetten wij muren, kreeg ik een hamer op mijn kop, verniesden wij ons bekans van de hoeveelheid isolatievezels die onze neusgaten passeerden -om over de jeuk nog te zwijgen- maar het was het allemaal waard want onze werf wordt achter ons uren een huis.

De hal, het toilet, de keuken, de bergruimte en de traphal krijgen vorm. De living bestaat uit den overschot, dus technisch gezien krijgt dat ook vorm. Ik waag mij tegenwoordig wel eens aan een plamuurselken, dat heeft wel wat voeten in de aarde want dat is precies niet simpel en duidelijk niet uitgevonden door een vrouw.

Intussen schuim ik het net af op zoek naar potentiële kleurencombinaties die mijn haar niet doen recht komen en mijn relatie niet doen stranden.

Het leven van een verbouwer is schoon zeggen ze.
Volgens mij geldt dat alleen als't af is.

Sjaal met opties.

Om het verhaal kort te maken: ik zag dit bij haar en ik deed er mijn eigen ding mee.

We hadden nog ergens wat achterstallige Nieuwjaarsboodschappen over te brengen, en dat neem ik altijd serieus. Toen er namen werden getrokken was ik blij met de vrouw die op het briefje stond, wat koop je voor mannen, begot? Ik kan er nooit aan uit en het Lief in omgekeerde richting ook niet, dus kochten wij elkaar dit jaar niets en dat was genoeg. Wij leven van de liefde. En ook wel eens van de sushi.

Soit, ik wijk af. De sjaal dus. Ik vertoefde voor de zoveelste keer in de Stoffenkamer toen mijn oog op deze stof viel. Een meter nonchalante chevrons werd een sjaal met opties. Omdat ik A. nog nooit met een cirkelsjaal zag, wilde ik beide mogelijkheden behouden. Ik zette vijf lusjes aan het ene eind van de sjaal, vijf knoopjes aan de andere kant. Zo kan ze ermee doen wat ze wil. Losjes twee keer rond haar hals, iets strakker lukt ook 3 keer.

Voor gedragen-foto's was het wat te donker, ik hoop dat binnenkort eens in orde te brengen.
Tot mijn grote spijt besloot de flits van mijn toestel dat het zijn/haar? moment was, want wat ik ook deed, het ding bood tegen mijn goesting zijn diensten aan. Het was te nemen of de gevreesde error, de keuze was snel gemaakt. Er was ook enige tijdsdrang, ik moest de sjaal last-minute afwerken want we hebben het (nog steeds, zucht) wat druk in dat huis. Binnenkort werk ik u daar wel eens in bij.