Made by Sieselaajn

Stikken voor dummies - Part I.

2012-02-28T17:20:00.000+01:00

Het is hier weer een tijdje stil geweest. Maar dat wil nu niet onmiddellijk betekenen dat ik niets heb uitgewreten, die voorbije weken. (Fronst de wenkbrauwen bedenkelijk)
Neen, toch niet. Ik deed wel wat. Ik flockte bijvoorbeeld, daar wordt ik zo stilaan pro in. Maar ik ben daar nog nooit mee komen stoefen geloof ik, omdat ik meestal niet de juiste 'gear' heb om schoon foto's te trekken voor ik de gegadigden gelukkig maak. Endus, zo sporadisch nen keer, maak ik dat achteraf goed. Zoals bij deze.

Voor een vijfjarige jonkvrouw die het nogal heeft voor de Disney-prinsessen zocht ik mijn heil op de website van een nader niet genoemde verfproducent. Ik had het niet zo voor die afgestompte punten, dus daar maakte ik mijn eigen versie van. Met dank aan Het Lief, dat mij gewillig hielp snijden en perforeren.

Strijken op fleece, dat had toch wat voeten in de aarde. Mijn moeder wist dat mijn fleece aan mijn ijzer ging blijven plakken, en ook 'tinternet' voorspelde niet veel beters, integendeel wees het mij op de nodig gevaren van smeltende vezels en verder meer. Maar ik laat mij niet zomaar temmen, als ik iets in mijn hoofd heb dan moet dat -bij voorkeur op onrealistische termijn- in actie worden omgezet. Ik las dus iets bij hen en besloot mij aan het zakdoek-experiment te wagen. Met succes. Al moet ge der soms nog eens extra overgaan. En nog eens. En vervolgens nog nen keer. Dat gaat dan soms ook gepaard met de nodige 'zie-je-wel-blikken' van menig gezinslid.
Groot was mijn jolijt en nog groter mijn voldoening dat ik mijn gelijk haalde. Ge zijt nen betweter of ge zijt het niet.

En uiteindelijk werkte ik ook aan de langverwachte bonding met mijn masjien. Dat ding stond al ettelijke weken op mijn rek, mij aanstarend terwijl ik schaamteloos avond na avond in de zetel hing. Vrijdag kon ik de priemende blikken niet langer verdragen, en ging ik aan de slag. Na de ritstasjes had ik gemerkt dat ik echt wel een dummie eerste-klas was, hoewel ik mijzelf graag anders voorlieg. Maar vanavond begint mijn turbo-reeks naailessen en ik kon mijn materiaal toch niet zomaar in mijn zak zwieren?

Bias, dat is nog altijd niet mijn beste vriend. Toen ik halverwege dan ook nog zonder viel, moest ik dat zo half en half oplossen en dat oogde niet al te proper. Er werd dus wat camouflage-gefoefeld. Maar al bij al ben ik relatief tevreden. Het gaat dicht en mijn gerief blijft zitten, 't is een begin.

Vooraan

Met voorzakje voor de schaar, sluit met velcro. Links en rechts ziet u de rood-witte-bollencamouflage.

Achteraanzicht.

Binnenin, geen voering - te lui.

En een bloem.

Ik denk dat ik die camouflage nog ga gebruiken om via ringen een extra zakje te bevestigen voor naalden. Ik brak er immers twee op 6 lagen tafelzeil + biaslint. Mijn masjien is daar blijkbaar toch iets té basic voor. 'Very basic', volgens de producenten zelf. Niet dat Sieselaajn zich dat aantrekt.

Nu kijk, ik kan naar de les vertrekken met geordend gerief, dat stemt mij gelukkig, en daar heeft iedereen baat bij.

Ik ontving ook nog 2 awards, maar daar blog ik later over. Ik dank de dames alvast bij voorbaat.

Á Bientôt,

Sieselaajn.

De Léonie-tas.

2012-02-09T11:13:00.006+01:00

Omdat 'De Emilie-tas - the sequel' nogal onnozel klinkt, gaf ik deze tas een nieuwe naam. En ook wel omdat het een compleet ander model is.
Net als bij de Emilie-tas, vertrok ik vanuit de breedte van de tashengsels. En toen ging ik maar door, en door en door - tot ik vond dat mijn voorpand wel lang genoeg was. En al'n sjanse dat ik net toen besliste om te stoppen, want ik hield op het einde nog net 1m Zpaghetti over.

Voorlopig moet U het met gsm-foto's doen, want Het Lief en ik Kamperen tegenwoordig op 3 verschillende locaties. Ik moet U vast geen tekeningske maken bij de olijke -en tevens überoverzichtelijke- verspreiding van ons gerief. (Laatste zin mag U lezen met enige vorm van sarcasme.)
Ik beloof U plechtig betere foto's eens ik een camera in mijn handen krijg!

Het werd een groene tas dus, op bestelling. Ik zorgde deze keer voor een sluiting. Een voering lijkt me niet nodig, omdat de materie iets dikker was, daarom minder grote gaten sloeg tussen de steken door. Ik was ook aangenaam verrast dat er maar 1 keer een knoopje te vinden was in die hele bol Zpaghetti. Dat de twee eindjes met onbegrijpelijk felgele stiksels aaneen waren gezet, zal ik verder buiten beschouwing laten.

En omdat ik vandaag in een minder luie bui ben dan gisteren, zal ik U ineens het patroon meegeven ook:

EEN - VOOR- & ACHTERPAND

R0: Ik werkte met haaknaald 12, en haakte 13 lossen.
R1: 1 keerlosse en vervolgens een vaste in elke steek, te beginnen vanaf de 2e van de haaknaald.
R2: Opnieuw een keerlosse en een rij vasten, in elke steek 1.
R3: Opnieuw vasten, maar na de keerlosse haak je 2 vasten in de eerstvolgende steek, vervolgens in elke steek 1 vaste tot de laatste steek, daar ga je weer meerderen met 2 vasten in dezelfde steek.
R4-Rx: [1 keerlosse en vaste in elke steek, niet meer meerderen/minderen.]
[Dit] hou je aan tot je de gewenste lengte hebt.
Afzetten.
R0-Rx herhalen voor het achterpand.

TWEE - PANDEN AANEENZETTEN

De grijze tas haakte ik aaneen, dit gaf een soort van plat vlak op de boden, wat op zich wel handig is, maar nu besloot ik om de twee delen aan elkaar te rijgen. Ik gebruikte hiervoor een stopnaald met een groot oog, soms wat prutswerk om de volledige streng door het oog te prutsen. Ik legde de twee lappen met de goede kant opeen (goede kant = kant waar je geen knopen -die in de Zpaghetti liggen- kan zien) en rijgde vervolgens telkens de buitenste lussen van de steken aaneen. Dit gaf het mooiste resultaat bij het keren. Als U niet begrijpt wat ik bedoel kan ik wel eens wat foto's maken daarvan.

SLUITING

Ik haakte nog wat lossen en bevestigde die in het midden als sluiting. Zet de knop met voldoende steken vast, maar niet té vast, want dan past de dikke streng er niet achter.

DE HENGSELS

De hengsels bevestigde ik met lussen door de twee uiterste steken links en rechts. Ik verdeelde de lussen over twee steken, kwestie van het gewicht ook te verdelen. Ik werkte de overige eindjes weg door ze in het haakwerk te weven.

Zo, nu kan U ook aan de slag.

En tot slot, wat vindt U? Kan Léonie er mee door, of zag U toch liever het Emilie-exemplaar?

À Bientôt,

Sieselaajn.

Rantouzeler.

2012-02-09T09:57:00.006+01:00

Afgelopen weekend, in de gezellige zithoek van een champagneboerin te Reims, werd een boekje bovengehaald met stokoude lokale begrippen. 'Rantouzeler' was'r zo één. Het betekent: 'zich van top tot teen in het nieuw kleden'.

Awel, ons huis is daarmee bezig. 't Is te zeggen, wij zijn daarmee bezig. Maar het huis plukt er de vruchten van. En later wij ook wel. En nu stop ik met zeveren en laat U gewoon zien wat ik bedoel.

Nieuwe achterwand voor de keuken en het eerste gestorte beton, met opstap naar de zithoek.

Opstap naar de zithoek, ook hier moet nog beton komen.

Nieuwe muur

Badkamer, eveneens nieuwe muur en voorlopig ondersteunde potten en balken.

Hoek van de douche

Gat voor de vuilwaterpomp.

Nieuwe doorgang naar Het Liefs felbegeerde wijnkelder

Hier komt de draaitrap.

Bergruimte/wijnkelder.

Potten en Balken

Hoek voor de nutsvoorzieningen.

Achteraanzicht gelijkvloers, eerst zithoek, dan eethoek en dan helemaal vooraan de keuken.

Er is nog werk...

Ik vraag mij eerlijk waar af of een mens nog veel euforischer kan worden over beton dan mij.

Er is nog veel werk, we weten het. En het zijn gsmfoto's, ik weet het. Maar de man van de gasmeter kwam kijken en ik was eerst niet van plan foto's te nemen, maar er was licht bedacht ik me plots, iets wat er 's avonds niet is, dus profiteerde ik van het moment. En kom, U mag al content zijn dat ik hier update, want ik hou luiwijvenweek (lees: microwave-cooking en met de Franse slag stofzuigen zijn de highlights van mijn dag).

En mocht den beton U koud laten, herinner ik U graag aan dat gat. Kwestie dat U kan volgen in mijn euforie.

À Bientôt,

Sieselaajn.

De Emilie-tas

2012-02-01T10:27:00.006+01:00

Vorige week werd mijn zus 20. Dat klein ding. TWINTIG. Ik ben er nog niet goed van.
Maar soit, ik moest de dag zelf kado-verstek geven wegens een examen de dag nadien. Wat hemels goed ging dat examen achteraf gezien zeg, vergeleken met vandaag. Maar na dat examen nam ik een paar uur pauze. Rust, haaktijd. Voor't eerst in 7 weken. Jawel, ZEVEN. Geen idee hoe ik dat overleefd heb.

Maar ik wijk af. Gulder wilt toch alleen maar van die tas horen.

Na een periode van ontkenning (no way dat ik daar ooit mee werk) en vervolgens gewenning (misschien kan dat nog wel leuk zijn voor...) kwam een moment van erkenning (tiens, dat werkt nog vlot) en tot slot ontwenning (dju, mijn schouder is stijf). Ik heb het dus over de reuzenbollen Zpagetti. 1 bol had ik nodig. En als ge dat 3 keer hebt uitgetrokken omdat uw patroon er in Uw hoofd wat beter uitzag, dan is 1 bol genoeg - geloof mij vrij.

Maar kijk, ik haakte een tas, perste het patroon uit de laatste niet-met-leerstof-gevulde hersencel die ik bezat, en dit werd het resultaat. De kinderziekten moet U er gezien de omstandigheden voorlopig bijnemen. Het ding dient nog gevoerd, namelijk.

Tiens, die bult zit er normaal gezien niet in. Echt niet.

Garen: Hooked Zpagetti.

En die olifant? Wel mijn zus heeft iets met olifanten. En dat 'iets' mag U vrij ruim zien. Dit exemplaar vond ik te schoon om te laten liggen en zal ik zodoende bevestigen eens ik de voering heb gestikt.
Indien er interesse is voor het patroon wil ik dat wel eens tuto-en. Wij houden elkaar op de hoogte.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Ohja, en PS: 't is gedaan. Met blokken. GEDAAN!
Ohja²: ere wie ere toekomt, ik haalde de mosterd hier.

Nog...

2012-01-31T23:48:00.003+01:00

NEGEN uur, WEINIG/GEEN slaap en 1 Nalu.

Dat scheidt mij nog van absolute ontspanning.
Dat en een mondeling examen. Broekschijterij ten top.

Geloof het of niet, maar Sieselaajn is in sé een vies vuil streverken. Bah, ik vind dat eigenlijk zelf een smerig idee. Ik had mezelf voor december niet onder die categorie geplaatst, maar nu is het duidelijk. Mijn verstand kan zich absoluut waarlijk NIET vereenzelvigen in het moeten ondergaan van een tweede zit.
Ik blok dus als een aangestoomde kip.

En excuseer mij nu, ik moet mijzelf nog snel bekwamen in het vouwen van luiers op volwassenmaat.

À Bientôt,

Sieselaajn.

EDIT: Sieselaajn werd met de grond gelijk gemaakt nog voor er een imaginaire luier aan te pas kwam. Zij gaat nu haar wonden likken.

Monsieur Lazhar.

2012-01-24T19:38:00.001+01:00

Als mijn examens klaar zijn ga ik, ter compensatie van de intussen 4 televisieloze weken, schandalig veel films kijken.
Zoveel dat mensen me zullen vragen wanneer ik me ga wassen, of ik geen eten moet hebben en hoeveel dagen het geleden is dat ik nog eens voor een paar verse sokken ging.

En ik begin hiermee.

Deze film is naast onder andere 'Bullhead' (de verengelste titel van 'Rundskop') genomineerd voor een Oscar in de categorie 'Beste Buitenlandse Film'. Het spijt mij Patriarchen, Vaderlandslievenden en Rundskop-aanbidders, maar deze inzending over een Algerijnse immigrant die leraar wordt in een lagere school in Montréal spant voor mij de kroon.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Aan de fles.

2012-01-23T14:42:00.003+01:00

Op momenten als deze, wanneer ik de creativiteit door mijn poriën naar buiten voel dampen, ik niet meer helder kan denken, laat staan onthouden hoe het 'BFM' ineen zit, ga ik aan de fles. Zwaar aan de fles. Ik schaam mij daar niet voor en zeg U dat zonder blikken of blozen.

Mijn fles is paars en ik word er vrolijk van. Mijn moeder bracht ze mee van de luchthaven toen ze met mijn vader van vakantie kwam. Ik had haar laten kiezen. Ze scoorde.

Ik beschik over een bescheiden scala aan geurtjes, maar deze bezorgt mij telkens een zweem van zomer, BBQ's en doet mij steeds denken aan mijn grootmoeder. Vraag mij niet waarom.
Er zit rabarber en appel in, wat het een zoetzeme geur geeft, maar ook iets mysterieus, waardoor ik hem meestal 's avonds draag.

Maar dus, nu ik hier intellectueel zit weg te kwijnen, bekruipt mij een gevoel van nieuwsgierigheid. Welke geur druppelt 's ochtends langs uw sleutelbeenderen naar beneden? Waar krijgt Uw vent migraine van en wordt U dan weer compleet extatisch van? Kortom: 'Aan welke fles zit U?'

Bij deze lanceer ik graag een stokje, gewoon omdat ik vreent nieuwsgierig ben en omdat geuren zoveel meer zeggen dan woorden, soms. Omdat ik wil weten aan welke fles U zit en wat dat bij U oproept. En ook omdat ik dan vanuit mijn luie zetel via internet nieuwe geurkes kan bestellen. Maar dit geheel terzake.

Bij deze tag ik dus:

Joppe
Hilde@Home
Liesbeth van 'Ontroerend Goed'

Hopelijk kom ik wat nieuws te weten!
Dan rest mij nog de vraag: En U? Aan welke fles zit U?

À Bientôt,

Sieselaajn.

Intussen achter het bureau...

2012-01-18T02:50:00.004+01:00

... Worden autistische kleurenschema's van onder het stof gehaald;

... wordt er tegen de klok geblokt;

... worden goede voornemens ingelost;

... wordt in Hotel Mama(*****) het vertrouwde Gentse uitzicht gemist;

... vinden er paniekaanvallen plaats wegens bijzonder tegenstrijdige
toekomstige activiteiten;

... wordt er tergend traag afgeteld;

... wordt een tutorial voor dit strikje geschreven...

... en gaat Sieselaajn tenslotte langzaam dood.

't Is niet voor 't een of 't ander

2012-01-14T12:18:00.002+01:00

- Maar Mml. Sieselaajn zal niet meer door de grond zakken van schaamte.

Daar toch tenminste niet meer.

Nog een tubeke shampoo en we kunnen douchen.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Ferm.

2012-01-12T00:39:00.000+01:00

Mocht U het nog niet gezien hebben, ik smukte net mijn blog op.
In thema.
Want ik ben verliefd op deze.

Ze zijn van Ferm Living. Hun website vindt je hier.
En dat thema, dat moet eigenlijk Het Lief overtuigen. Want ik mag een huis inrichten.

U mag raden welk kleur.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Sjaal.

2012-01-08T16:49:00.002+01:00

Hoewel Nieuwjaar intussen al een week achter ons ligt, ben ik hier nog altijd niet komen stoefen met mijn zelf-maak kado's. Aangezien ik zwaar aan den blok ben en bijgevolg niet veel tijd heb voor nieuwe maaksels, laat staan bonding met mijn masjien, doe ik dat dan maar in verschillende stadia.

Het eerste zelfHaakkado, dat was een sjaal voor mijn moeder. Mijn moeder heeft iets met oud-roze, en bij het zien van de wol in de winkel wist ik dat het een sjaal moest worden. Sommige dingen zijn 'meant to be'. En aangezien wij binnenkort in een multiculturele buurt gaan wonen waar mijn moeder vast graag eens op bezoek komt, kan ze dat nu ook in stijl doen. De toepassingsmogelijkheden zijn namelijk ruim.

Ik koos voor de Grany-stripes, twijfelde nog over eventuele onderbreking door een tweede kleur, maar besloot dan voor de afneembare bloemenbroche te gaan.

U ziet dat mijn autofotografische competenties ferm ontwikkeld zijn. Om over mijn gevoel voor kleuren-combinaties nog maar te zwijgen.

Voor de sjaal koos ik voor de algemeen gekende 'Granny Stripes'. Dat leerde ik mezelf hier. Dat is niet moeilijk dus ge moet daar genen schrik van hebben. Neem een dikkere Gauge en soepele wol voor de eerste probeersels, dan is het duidelijk waar je wat moet doorsteken.

The facts:

1. Ik haakte dus een kraag, en haakte daarvoor om te beginnen een ketting van 183 lossen.
2. Dat gebeurde met een 5mm-pen en wol die op het label aanduidde een 5mm-pen te vereisen. Niet moeilijk.
3. Ik heb ze nageteld maar eigenlijk deed ik dat opzetten op het gevoel. Mijn gevoel is nogal ruim, dus na nameten raad ik U aan om in dezelfde situatie zo'n 162 steken op te zetten (dat moet voor de Granny Stripes altijd in meervoud van drie, vandaar). Zo verkrijg je een sjaal die soepel rond de nek te dragen is. (EDIT: vergeet je keerlossen niet, die moet je bij de 162 tellen!)
4. Ik haakte de sjaal tot een hoogte van 60 cm, zo verkrijgt ge een dubbel te vouwen kraag in de hoogte, niet de breedte, als ge snapt wat ik bedoel. Ik had hiervoor 3 bollen wol nodig. (450g)
5. Ik hechte het geheel samen met wat logisch verstand en een zelfverzonnen steek. Moest daar vraag naar zijn, ik wil dat gerust eens in tuto-vorm demonstreren.
6. Ik haalde heel erg dikke wol, een nog dikkere haakpen en haakte een bloem die ik vervolgens op een broche-naaldje bevestigde. De tutorial voor de bloem vind je hier, ik haakte door de dikte van de wol slechts tot de tweede rij.

Mijn moeder was er blij mee. En als het niet zo was, ze kan verdomd goed doen alsof.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Poekie-kjoewt!

2012-01-03T15:59:00.002+01:00

Sieselaajn is een vrouw van adjectieven. Ik durf wel eens twee woorden samenvoegen om mijn beeldspraak kracht bij te zetten. In mijn pubertijd had ik het nogal voor het woord 'pok'. Dat werd dan samengevoegd in woorden als 'pokke-grappig', of 'pokke-smerig', en ga zo maar door.

'Pokke' en 'Poekie', dat lijkt een beetje op elkaar. En laat Poekie nu net zo'n project zijn waar je hart van warm wordt en je hoofd blij.
Eerder had je al een project als 'little quilts of love', wat me als vroedvrouw enorm genegen was. Maar quilten, dat kan ik niet, dus liet ik het werk liever over aan mensen die de kleintjes met hun werk wel eer aandeden.

En toen kwam Poekie-knuffel. En knuffels, dat kan ik wel! Dus stuurde ik een mailtje om het leveringsadres te bemachtigen en stuur ik zo snel mogelijk twee zachte vriendjes richting UZ Gent. Ik hoop er een kindje blij mee te maken, één van de kindjes achter de grote ramen van het grote nieuwe kinderziekenhuis, waar ik tijdens lesweken zowat dagelijks passeer.

Een klein monster

En een zachte egel!

Wil je zelf ook het Poekie-project steunen? Dat kan door een zachte lieve knuffel te maken en vervolgens een mailtje te sturen naar Poekie, zo krijg je alle nodige gegevens. Succes ermee!

À Bièntôt,

Sieselaajn.

Klavertje Vier

2012-01-02T15:56:00.001+01:00

1 januari.
De wreedste dag van het jaar.

Na een nacht van feest, drank en op de kop schandalig weinig slaap volgt een dag vol verplichte nummertjes. Pasop, niet dat verplichte nummers niet plezant kunnen zijn, dat heb ik niet gezegd. Maar het is sadomasochistisch, zelfpijnigend en gewoon onverrept wreed om met een houten kop in een ruimte vol kakelende mensen te gaan zitten.
Als kind (ge weet wel, dat was toen ge na het vuurwerk uw bed in vloog) vond ik dat vree plezant, nieuwjaar. De spanning om wat er nu vanonder die kerstboom zou getoverd worden, of moeder en vader de nieuwjaarsbrief zouden smaken... Over dat laatste wil ik het met U graag hebben vandaag.

Naar familiale traditie worden hier jaarlijks, ondanks leeftijd noch graad van nuchterheid, de beste wensen in het keurigste handschrift bovengehaald. Na de traditionele 'liefste peter - hoe meer ge geeft hoe beter', besloot ik het dit jaar over een andere boeg te gooien. Blèten gingen ze doen, verdorie!

Ik maakte U hier misschien al nieuwsgierig. Al maanden hangt er een groot vilten klaver boven mijn bureau, gekregen van mijn moeder in tijden dat ik dat wreent nodig had. Ik ging dus voor de klaveren en de bescheiden portie geluk die ze voortbrengen. Vervolgens goot ik dat in een concept en toen kwam dit: tadaaa!

Oh, een potje! Wat zit daar in?

Aha, het zijn klavers! Waar komen die vandaan?

Geknipt dus, die klavers. Uit vilt. 11 klavers-drie en 1 klaver-vier.
Samen maakt dat twaalf. En laat dat nu net het nieuwe jaar zijn?

En dat wordt dan... Een potje vol geluk!

Een potje vol geluk dus. De potjes met het witte dekseltje haalde ik bij Dille&Kamille, net als de etiketten zoals U ziet. De stof haalde ik uit de Artevelde-stoffenwinkel op de Vrijdagsmarkt.

Maar ik sprak dus over een concept. Dat is een totaalproject. Ik schreef dus een nieuwjaarsbrief. De voorkant van de brief zag U eveneens hier al. Ik haakte wat letters, plakte die opeen blad en liet Het Lief vervolgens een hele dag verprutsen met het onzichtbaar maken van de achtergrond. Want dat kan ik goed. Delegeren. Applaus voor Sieselaajn.

En de brief? Ik haalde mijn meest frèle stem boven en bekte melkzoet:

"Ik heb voor jou een potje
een potje vol geluk.
En met dit kleine potje

kan het jaar vast niet meer stuk.

Een jaar om te genieten
van een feestmaal en wat wijn,
en ook wel van gewoon
momenten samen kunnen zijn.

En zit het al eens tegen,
brengt de dag je geen plezier?
Open dan dit potje
en zoek klavertje-vier.

Want geluk, zo fris en vrolijk,
als een vers klavertje-vier,
wil ik zijn in jullie leven,
je kan me plukken hier en hier."

Bij de "hier en hier" hoorde een bescheiden gebaar richting hoofd en borst, heerlijk ontroerend, die Sieselaajn. Recept voor succes dus, scoren dat ik deed!

Dan rest mij enkel nog de vraag: scoort U ook nog met Uw nieuwjaarsbrief?

À Bientôt,

Sieselaajn.

Beste wensen en een tipje van de sluier.

2011-12-31T15:15:00.002+01:00

Volgens Het Lief: Happy New York!

Patroon voor de letters vond ik hier. Ik haalde de rode wol bij Zeeman voor zo'n 1,29€/bol. Kleine aanpassing in het patroon: Haak de kettingen om te beginnen in een haakpen die zo'n 2mm dikker is dan de haakpen gebruikt voor de double crochets. Zo vermijdt ge dat uw letters schuin trekken (zoals ge wel kunt zien in mijn 'N').
Ik denk dat ik de letters nu van het blad haal en er een slinger mee maak of zo.

En wat doet die klaver daar?
Dat komt ge te weten in het nieuwe jaar.

Feest ze!

À l'année prochain,

Sieselaajn.

Coucou, c'est le trou.

2011-12-28T20:08:00.002+01:00

trou, nom masculin. 'Cavité naturelle ou artificielle dans le sol ou toute autre surface. Synonyme caverne.'

In de Vlaamse volksmond is 'trou' beter gekend als:
- gat
- put
- kuil
- 'pietenol'
- 'azu een ol'

'Artificielle', dat is hij wel, die 'trou' van ons.
Te vinden sinds een week of twee ten toekomstige huize Sieselaajn.
Dat ziet er als volgt uit:

En past op he, dat wordt nog groter. Maar genen paniek, tegen september kan ik daar douchen.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Acht.

2011-12-28T19:37:00.002+01:00

Acht jaar. Zolang houdt Het Lief dat al met mij uit. Volgens sommigen bewonderenswaardig, anderen noemen het een fluitje van een cent of gewoon pure sjanse.

Dat het mij niet kan schelen wat het geheim is, maar Het Lief is een exemplaar der superieure soort en dat wil wel eens helpen.

Zevenentwintigdecembertweeduizendendrie.

Zenuwachtig als een puber op eerste date, vertrokken we naar de cinema. Ahjaaa, wat doet ge anders op zo'n eerste date? Teamspirit II was het. Slechte film. Denk ik, want ik zag'r niet veel van. 't Was nen schonen avond.

En zo werd gisteren - ondanks den blok - ook nen schonen dag. Na het verzinnen van de laatste cadeau-ideeën boven een dampend bord Vegetarische spaghetti Toetswiet, gingen we richting Oudburg. Ik wou Het Lief eens de charme tonen van een taartenbakkerij als Julie's House. We hadden nadien koffieklets met een paar bevriende koppels en wij zouden voor de gelegenheid de taart voorzien. Ik had eerder die dag op Smoelboek immers geclaimd taart en bubbels te verwachten.

Taart, er was er in overvloed. Maar na een uur of twee kletsen schiet daar niet veel meer van over. Ik geef U dus een kijk in de kliekjesdoos.

De Doos...

...lag ooit vol lekkers...

...maar de alleen de perenfrangipane (boven) en bosbessenkaastaart (onder) dienden als dessert die avond.

Dat is dus voor uw vingers van af te likken. Maar echt hé. Ik at daar zelden iets dat ik niet lekker vond, ~~alleen de wittechocolade-met-speculoos vond ik een beetjen flets en gewoon een zware aanval op mijn maag~~. Maar zoals ze zeggen: 'Des goûts et des couleurs, on ne discute pas'.

De taart, die mocht dus van de geclaimde lijst.

Let vooral op mijn gevoel voor orde aan het bureau.

Dan bleven nog de bubbels over, en die kregen we! Ik hou de fles dus tegoed voor 'la fin des examens' (resp. 01/02)!

En nu ga ik nog wat voort doen aan mijn Nieuwjaarskado's, de laatste hand natuurlijk! Of dacht ge nu werkelijk dat ik nog aan bepaalde kado's moest beginnen?

À Bientôt in 2012,

Sieselaajn.

PS.: Ik studeer tussendoor ook nog wel nen keer zenne, als ik goesting heb en als't mij uitkomt. 't Is maar dat ge niet peinst dat ik hier alleen maar wijze dingen doe en dan beetje loop te mekkeren over 'den blok'...

Boeken, retro en beestjes.

2011-12-20T10:17:00.003+01:00

Donderdag ging ik naar het boekenfestijn. In de Expo in Gent. U kent dat wel, duizenden boeken, evenveel Omies en Opies op zoek naar het ideale kinderboek waar resp. kleinkinderen 'A tot F' dan hopelijk spontaan van gaan schootje zitten. De meningen over dergelijke massa-evenementen zijn verdeeld. Ik kan U echter zonder knipperen melden dat ik er dol op ben. Meer zelfs. De datum van volgend jaar staat al met stip in mijn agenda.

Boeken dus. U vraagt zich zeker af wat ik daar allemaal vond?
Het Lief kan tevreden zijn over mijn bescheiden buit, ik nog tevredener. Ik vond er een ware parel, het jeukt nu al om het U te vertellen.

Als eerste zal ik U (met een rood-roze blos op de wangen) bekennen dat ik een oude jeugdzonde van onder het stof heb gehaald. Anne Geddes. Ik weet niet hoe het met U zit, maar ik was van het type puber dat -tot grote ergernis van mijn vader- elke nieuwe inktcartridge met groot gejuich onthaalde om hem vervolgens, en dat kon ik verdomd snel, tot de laatste druppel leeg te knijpen om toch maar dat nieuwste plaatje van A.G. op papier te krijgen. Vervolgens gingen diezelfde plaatjes minitieus precies een A5-mapje in. Om later naar te staren. Ahjaaa. Wat doet ge daar anders mee?
Ik had ook van die afschuwelijke poppen. Een bij. Een lieveheersbeest. Een egel. Met koppen hard als beton. Gekregen, dat meld ik maar. Ik verzamelde persoonlijk liever kaders, kaartjes en agenda's. Ik versneed ook haar zwart-wit posterboek om vervolgens mijn muur mee te behangen. Tot op heden sieren nog steeds 3 heerlijk pure zwart-wit prenten mijn slaapkamermuur in het ouderlijke huis. Ik mocht ze wel, die Anne. En vandaag -tussen de schreeuwerige boeken die beweerden mijn seksleven te boosten en de zweverige boeken die beweerden dat ik dringend moest ontspannen- zag ik het. Iets paars. Iets groot. Een Anne-Geddes collector.

A Labor of Love

Even links en recht kijken of niemand naar me keek, en dan compleet onopvallend - plop- dat mandje in. Ik ken nu eindelijk de verhalen achter de foto's, mammies & baby's. Ge zijt een vroedvrouw of ge zijt het niet zeker?

Maar dan nu: 'Le Moment Suprême', hét boek van de dag / week / maand / jaar:

Ik ga daar geen woorden aan vuil maken, ik laat U gewoon zien waarom ik daar zo zot van ben.

Charley Harper, 'An illustrated life'.

Cardinal Bird

Owlbum

Finches

Octoberama

Shadow Dancers

Squirrel

Western Tanager

Schoon hé? Wreed schoon!

Als U mij nu wilt excuseren, ik ga nog wat verder kwijlen boven mijn prentenboek.

À Bientôt,

Sieselaajn

Stilte.

2011-12-13T19:41:00.001+01:00

Vandaag ging ik vertellen, over dingen die ik had gezien, gemaakt, geroken en gesmaakt.

Maar vandaag hou ik mijn mond.

Uit respect voor de mensen uit Luik, die niet meer kunnen doen wat ik wou doen.

Sieselaajn

Winnaars Give-Away!

2011-12-12T12:22:00.000+01:00

Nu ik erover nadenk, zal ik een volgende Give-Away vermoedelijk iets langer laten lopen, maar er zitten er een paar op hete kolen dus dat doe ik die personen in kwestie nu maar niet aan!

Het ging dus tussen deze twee:

En Blogger is zo vriendelijk mijn foto's met een extra lijntje te retoucheren, waarvoor dank, denk ik?

Ik laat jullie niet langer in spanning, want dit masjien heeft beslist wie gewonnen heeft.

Voor het Blauwe ritstasje waren er 12 deelnemers, en de Randomizer gaf nummer 9 aan.

En nummer negen, dat was Frauke Alexander!

Voor het Groene ritstasje waren 16 gegadigden, Randomizer koos daar voor nummer 6.

En nummer 6, dat was Joppe!

Veel succes ermee, Foxy Ladies, en geven even jullie adres door, zodat ik dat gezellig kan opsturen!
Voor de overige Dames en Heren, ik maak de tasjes nu ook op bestelling, dus gegadigden sturen maar even een mailtje naar sieselaajn AT gmail DOT com.

À la prochaine,

Sieselaajn.

Hoe zit het met dat huis?

2011-12-09T17:37:00.000+01:00

Ik krijg de laatste weken enorm veel de vraag hoe het met dat huis van ons gesteld is.
Ik zal U eens zeggen hoe het met dat huis van ons gesteld is. Goed. Want dat huis klaagt niet dat het achter zit op schema.

Wat is er sinds mijn vorige post nog gebeurd?

A. Er werd een nieuw tussenverdiep gestoken
B. De oude achterbouw werd afgegooid
C. De nieuwe achterbouw werd gezet
D. De laatste stukken muur/schouw werden gesloopt
E. De kelder werd uitgegraven en klaargemaakt voor de betonstorting van volgende week

Het Lief is ook nog bezig met de gelijkvloers uit te breken, maar ik heb hem achtergelaten met een bak bier en wat koeken, ik weet niet of daar intussen al veel van in huis is gekomen.
Een lijstje over wat nog moet gebeuren bespaar ik U, er bestaan daar immers niet genoeg letterkes voor.

En omdat ik verder niet veel zin heb om er nog veel woorden aan vuil te maken (wacht tot we kunnen beginnen inrichten, dan bombardeer ik U plat met design-drama-posts), kan U hieronder de foto's van vanmiddag aanschouwen. De leute ermee.

De toekomstige leefruimte met achteraan de nieuwe achterbouw

Het Lief en De Broer van Het Lief druk in gesprek, zicht naar voorkant toe.

Bovenaan het nieuwe plafond, voorlopig nog on-geïsoleerd.

Het trapgat voor de draaitrap, die doorloopt naar de kelder waar onze badkamer komt.

Achteraan komt 1 groot raam, daarachter ligt ons stadstuintje.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Gulle tijden - Give-Away!

2011-12-08T23:12:00.001+01:00

't Werd wel eens tijd zeker?' - Ik hoor jullie al peinzen.
Maar kijk, ik heb nu een masjien en ik heb sinds gisteren een zeer speciale band met het tafelzeil van Kitch Kitchen, dus stop maar met zagen en leest verder. Danku.

Aangezien ik nu toch al verklapt heb dat't iets met tafelzeil is - twoalsiree gelijk dat ze zeggen-, ik zwier daar een rits in met een ritsvoetje (maar jonges, wat klink ik al 'pro') en ik zet daar een bloem comme chez Haar,
en dan krijg ik zoiets.

Voilà, weet ge ook ineens waar ik dat blinkende -verdomd moeilijk om foto vast te leggen- spul vandaan heb. uit de Serpentstraat dus. In Gent. Duuuuuh.

'Zo'n zaksken, waar dient dat voor?' -Tss, al die vragen vandaag- Awel, ik steek daar mijn kleingeld in, en ook wel van die klantenkaarten die ge niet te veel nodig hebt maar wel altijd bij moet hebben, en ik heb sjanse want in dat van mij kan mijn telefoon der nog bij ook. Maar ge ziet, de maten verschillen, de toegewezen functie zodoende vermoedelijk ook.

Ik maakte er dus vier. Eentje voor mij, en eentje voor Nena die gisteren jarig was. Excuus Nena voor de anti-climax, maar mijn hoofd heeft beslist dat er VANDAAG moet geblogd worden.

En dan blijven er nog 2 over. TWEE zeg ik U. Wat zou ik daarmee doen?

Awel, ik zal't U nen keer uitleggen wat ik daarmee ga doen. Ik ga die braafkes weggeven. Want't is bijna Kerst en dan lopen de mensen hun gemoed over, en dan moeten ze dringend nog een goede daad doen om hun geweten te sussen. Of zoiets. Blabla. - En als ge dat niet geloofde dan maak ik U wel wijs dat mijn ego wil gestreeld worden.- Als ge intussen niet meer geïnteresseerd zijt stel ik voor dat ge hier stopt met lezen. Hier zo ongeveer. Of hier.

Soit, er is dus keuze tussen een groen zaksken,

of een blauw.

't Maakt mij niet uit wat ge kiest, maar als ge't wilt gaat ge der toch iets voor moeten doen, natuurlijk! Der zijn namelijk twee opties.
't Simpelste is dat je volger wordt en vervolgens een reactie achterlaat, en voor de niet-volgers daar best ook een naam bij zet zodat ik weet wie dat het is, ahjaa! Als je niet zo'n blogger bent, vraag ik om lid te worden van mijn facebookpagina en vraag ik uiteraard om daar vervolgens ook een bericht achter te laten. Je kan dus op twee manieren deelnemen, mensen die beide wegen gebruiken maken ook dubbel zoveel kans om te winnen. Een link op je blog vind ik leuk, maar is geen must om mee te doen!

Laat zeker even achter wel kleur tasje je verkiest, altijd praktisch ingesteld, die Sieselaajn.

De wedstrijd loopt nog tot maandagavond 12/12 12h, dan zoek ik mij zo'n compleet verantwoord lootjestrekkersdingmasjien op internet, en deel ik mee wie gewonnen heeft! (Ziet iemand trouwens mijn gevoel voor cijfers in de datum? *Bestoeft zichzelf*)

Voila, nu heb ik genoeg wetten gesteld, me dunkt. Ik ga nog wat verder haken - ja haken, dat doe ik ook-, en dan kan ik hopelijk gauw een nieuw project laten zien.

À Bientôt,

-Een vrijgevige- Sieselaajn.

Sieselaajn vs. zwart-wit: 0-1

2011-12-05T14:56:00.001+01:00

Dan maakt een mens nog eens een make-up zakje,
Dan haalt een mens daarvoor een fleurig stofje boven,
Dan denkt een mens er al eens aan om daar een foto van te maken alvorens het in een onbekende sjakos verdwijnt,
Dan denkt een mens er NIET aan om het zwart-witfilmpje van de Pudding Camera-applicatie te halen.
Iets vrolijks krijgt dan algauw iets treurigs, n'est-ce-pas?

Of geshowd op Het Lief dat ook wel eens subtiel op mijn blog wou verschijnen geeft dat dit:

Het blijft een beetje treurig. Geef toe, het is hier al kleurrijker geweest. Al een geluk dat het leven er soms nog wat fleuriger uitziet.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Danku Sinterklaasje!

2011-12-05T14:48:00.001+01:00

Die Goede Man, met witte baard, gouden staf en een knoetgrote ring die bij voorkeur nog moet gekust worden ook. Ik had er als kind een haat-liefde verhouding mee.
Herfsten lang piekerde ik 's avonds onder mijn 'My-Little-Pony'-dekbed waarom De Man mijn moeder had gevraagd onze Sint-bestellingen te beperken tot de prijs van maximum 3 cijferkes (Belgische Franken, dat klinkt haast pré-historisch), terwijl 'the coolest kids in class' daar met gemak over gingen. Ik snapte ook niet wat hij had met die mandarijnen, terwijl ik gewoon -bij voorkeur witte- chocolade wou. En ik brak mijn hoofd al helemaal over het waarom van 'een pintje bier voor die pieten', die toch onmogelijk met een stuk in hun kraag het dak op konden?

Het één en ander werd mij duidelijk toen mijn moeder mij op een avond persé alleen in bad wou. Het was November. Ik meen mij te herinneren dat ik haar voor leugenaar uitmaakte, compleet overdonderd door de jarenlange leugen die mijn ouders me geflikt hadden, en mij vervolgens angstvallig afvroeg of ik nu nog wel een kadootje zou krijgen? Als ik eerlijk ben, begon de magie van de Sinterklaasperiode toen pas echt. Stiekem vals meedoen met de hele parade om mijn zus te laten blijven geloven, kadootjes kiezen in samenspraak met mijn moeder, haar verstopplaats ontdekken...

Nu, vele jaren later, keren mijn zus en ik rond 6 december nog steeds huiswaarts om onze schoen te zetten, en intussen staan daar ook de schoenen van onze wederhelften. De enige voorwaarde is een pint voor Piet, een brief voor Sinterklaas en een wortel of twee voor die Schimmel van hem. In ruil worden we jaarlijks beloond met de leukste 999-games, harde-schijven, dvd's...

Dit jaar echter, spaarde Sint noch Piet een cent uit, stonden wij ~~zondagochtend~~ zondagmiddag op en zagen dit:

Als je goed kijkt, ziet U tussen de chocoladeletters door een wit/rode doos staan met - jawel - een heus naaimasjien!

De Sint koos voor niet te veel tralalaatjes, een Singer Tradition 2250. De man zag mij vast hier knoeien. Of hij hoorde deze smeekbede. C'est m'égale! U hoort Sieselaajn allerminst klagen.
Het Lief is er van overtuigd dat een samenwerking nu veel vlotter zal verlopen, gezien ik de eigenaar ben en dat ding nu niet anders kan dan naar me te luisteren. Ik mag het maar hopen.
En ik snap ineens ook waarom mijn moeder me met een smoel vol glimlach inschreef voor een cursus 'leren naaien met de machine in 4 lessen', en mij nog grijnzender aankeek toen ik me liet ontvallen dat ik 'jammer genoeg geen machine had'.

En laat mij nu maar met rust, ik moet namelijk oefenen.

À Bientôt,

Een Singer-bezittende Sieselaajn.

Ps: Adobe Photoshop Elements is gedownload, nu moet ik mss nog net mijn fototoestel terugvinden zodat ik die crappy gsm-foto's achterwege kan laten... En dan weten dan mijn zus een camera kreeg van de Sint!

De/Het Stof

2011-11-23T00:02:00.000+01:00

Ik was van plan om te naaien en vervolgens te bloggen, maar kreeg vervolgens de kuisziekte om exact half twaalf deze avond.

De/ Het stof dankt U voor het geduld.

À Bientôt,

Stoffige Sieselaajn

Hoezen, hoezen, hoezen!

2011-11-21T22:08:00.000+01:00

Omdat ik dat vree wijs vind, schone hoeskens, heb ik mij eens ferm laten gaan. Dat mocht ook wel tijdens mijn blogstilte. Dus eindelijk heb ik wat zaken klaar. En omdat ik reeds door enkele benieuwde zielen werd aangesproken, zal ik ze dan maar eens publiceren ook zeker?

En ja amai, heb nog nooit zoveel tijd gestoken in het ordenen en goed krijgen van mijn foto's. Ik werkte dus zo:

1) afbeeldingen in Powerpoint ordenen

~~1 bis) Vloeken omdat't niet meteen lukt~~
2) Opslaan als pdf

3) Momentopname nemen
4) Plakken in Paint

5) Opslaan.

Ge maakt mij nu niet wijs dat'r geen kortere weg is, please? Ik ben in elk geval een loser zo te zien.

De hoesjes zijn voorlopig allemaal bestemd, ik hoop dat de toekomstige eigenaressen vanavond niet meer op mijn blog komen zien want dan is het verrassingseffect van morgen 'dik gejost'.

Soit,
À Bientôt,

Sieselaajn (who's back in business)

Fotohoes #1 - the sequel

2011-11-21T21:26:00.002+01:00

En voor jullie denken dat ik er twee maanden over deed om een zakje voor mijn fototoestel te naaien, think again.
Ik had het namelijk nogal druk met school, een thesis schrijven en een businessgame spelen, en uiteraard met HET proefproject. Hierover later meer, want ik ben nog steeds druk met elk van bovengenoemde.

Maar dus terug naar de essentie: mijn eigenste versie van de fotohoes! Ik ga der geen doekskes rond winden, ge moogt gewoon zien wat'k er van gemaakt heb.

Voilà, 't is wat geler uitgevallen dan verwacht, maar ik was in een fleurige bui veronderstel ik. Ik heb nog iets met een ander kleur in mijn hoofd, maar dat is voorlopig nog niet tot uitvoering gekomen. Mijn camera is een Fujifilm, voor moest ge dat nog niet doorhebben. Dat lint is wat aan de brede kant, maar de stipkes vanbinnen maken mij vrolijk, en meer moet dat niet zijn.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Fotohoes #1

2011-09-23T13:36:00.000+02:00

Sieselaajn vertrekt op weekend. Sebiet. En in plaats van mijn valies te maken, laat ik jullie liever weten wat ik gisterenavond heb uitgewreten. Ik naaide een hoes. Meer bepaald een fotohoes. Voor nen kodak. Niet de foto's. Allez, ge begrijpt mij wel.

Ik ben de eigenares van een schamel Fuji-cameraatje, moeder en vader hadden dat ooit in nood eens gekocht toen ze op citytrip waren en de reflexcamera vergeten waren. Da's regel bij ons thuis. Wat ge niet mee hebt op reis, dat koopt ge. En zo kom ik dus aan dat afdankertje. Nadat het zo'n 2 jaar dienst weigerde, is het nu weer geschikt om hier en daar een foto te trekken, zeker geen high-quality, dat merkten jullie hier al.
Toch moest dat ding in 't nief. En snel. Een nieuwe hoes maken leek me simpel, tot ik bij Zo-ella's blog terecht kwam. Verdorie, wat'n keuze! En uiteindelijk koos ik voor dit voorbeeld, 't is er eentje van Hine. Ik overwoog nog het origineel aan te schaffen, maar mijn portemonnee kreeg last van zweetaanvallen. Dus heb ik dat ongeveer een beetje nagebootst, met een verwijfder kleurenschema en uiteraard de nodige hiaten. Een foto volgt na't weekend, ik hoop dat mijn vrienden die wel een reflexcamera hebben er nen schonen foto van kunnen trekken. En dan krijgen jullie't te zien.

En ja, #1, want er komt nog een sequel, eentje waar ik nog meer mee ga stoefen. Dat belooft.

À Bièntôt,

Sieselaajn.

En ps: Bedankt, Zo-Ella, bij voorbaat.

Gestikte post.

2011-09-20T13:08:00.001+02:00

Naar goede gewoonte vindt hier in juli een collectieve familiale uittocht plaats. Richting kamp. Tijd om daar naar huis te schrijven is meestal schaars, maar ter plekke wordt gevochten om de titel van 'de meeste post'. Aangezien zo'n 70% van de toekomstige vrouwelijke voortplantingsverantwoordelijken van onze familie samentroept op dat befaamde kamp, heb ik wel een uurtje werk om hen allen van de nodige brieven te voorzien. Gelijkwaardige post. Want er wordt vergelijken, ahjaaaaa.

Ik ging dat eens rap in een uurken fixen, maar dat is een klein beetjen uit de hand gelopen. 't Resultaat mocht er gelukkig wel zijn, al zeg'k het zelf.

Een ster voor de kleinste nichtjes, die op een podium steevast het showbeest uithangen.

Een zon voor de zus, die -na haar ochtendhumeur- steevast het zonneke in de leidinsploeg uithangt.

Een denkwolk voor de pubers, meer woorden moet ge daar niet aan vuil maken want al de rest wordt toch maar met luid gegiechel onthaald.

Een scheut energie voor nicht Julie, dat komt al eens van pas naar't einde van't kamp toe, zeker voor de leidingsploeg.

Een setje bestek voor de kookploeg,

And last but not least, een beetje liefde voor Dé Mammie, die al 15 jaar haar botten afdraait in de kampkeuken.

Ge smijt dat allemaal samen in een postpakket, en ge maakt wat mensen content. Ge ziet, dat moet allemaal niet moeilijk zijn, en met wat snoepen oogst ge altijd succes.

En voor de werkwijze, men neme:

Een cornflakesdoos of drie
Een normaal postkaartjen (voor de afmetingen)
Een leuk inpak-/kaftpapierken
Schone kleurkes draad
Een pin voor op een prikbord
Een lijmstift, geen vloeibare, want dat geeft miserie, believe me.
Enkele kleurtjes lint
Perforator
Enkele cellofaanzakjes
Sympathiek gekleurde snoepjes

ÉÉN

Om te beginnen snijd je per zelf te maken postkaart 2 stuks van dezelfde afmeting uit een cornflakesdoos, ik gebruikte een bestaand postkaartje als standaardafmeting. Als ge der geen snoepen aanhangt kunt ge dat immers nog in nen gewonen enveloppe krijgen, zonder bij te betalen.

TWEE

Overtrek 1 van de twee kartontjes met je gekozen papier, let op als ge met lijntjes of ruitjes werkt dat dat wat recht verloopt. Je lijmt de boel best goed vast met een lijmstift (dan gaat dat papier niet golven) en laat dat wat drogen.

DRIE

Kies een figuur en teken die op je inpakpapier in een lichte potloodlijn. Vervolgens op gelijke afstand gaatjes voorprikken met de prikbordpin, dat voorkomt scheurtjes in teer papier eens je gaat rijgen.
-Gaatjes op zéér gelijke afstand kunnen wel eens voor smsen vol ongeloof zorgen als ze vragen of ge dat met't machine hebt gedaan en als ge dan vervolgens 'Neen, met de hand' antwoordt.-

VIER

Rijg je draad door de gaatjes heen, ik heb mijn draad steeds dubbel genomen aangezien ik nogal dun garen had gekozen.

VIJF

Kleef het tweede kartontje met de bedrukte kant tegen de achterkant van je bekleefde/bestikte karton en laat een poosje drogen. Vervolgens kan je naar believen stempelen, perforeren, zakjes bevestigen en wat je maar wil. 'Klaar' wil ook wel eens wat zeggen.

Ge kunt natuurlijk ook een jeansnaald in uw machine zwieren en zo veel tijd uitsparen. Maar ik raad minder stevig karton aan dan. En bovendien kon U hier lezen dat dat tussen mij en een masjien nog altijd niet zo vlot verloopt.

Á Bièntôt,

Sieselaajn.

Rooie kaken.

2011-09-15T22:07:00.003+02:00

Kent ge dat gevoel dat ge niet weet wat te vertellen? En dan wacht ge te lang en dan weet ge niet meer wat eerst verteld?

Wel... - Zo ging het niet. Mijn agenda zat gewoon vol. Ineens. En als ik dan al eens een gaatje vond, moest ik dat ten volle benutten om te recuppen van de vakantie. Wreed jong.
Voor dat gulder allemaal begint te denken dat ik twee maanden met mijn gat in de zon op één of ander subtropisch eiland heb gelegen, think again. Om budgettaire verbouwredenen werd het een hele zomer in dat Belgenland. Het is me wat, maar ik heb't overleefd. Ik zou durven zeggen met glans. Maar dat klinkt dan ook weer zo pfuh. En ik wil nog altijd graag op reis ook.

Zomer dus. En dat begon hiermee.

07/07/2011 - Eerste zit!

~~(Voor de UGent-leken, dat hoopke cijfers in de laatst gevulde kolom, dat zijn mijn punten.)~~
Dat begon al goed.
Vervolgens werd het linoleum-monster getemd. Mét flair.

(Dat kan chronologisch gezien ook vroeger geweest zijn, mei bijvoorbeeld. Maar als ge dat terug vindt en 't is wijs dan post ge dat maar. 'k Heb immers iets goed te maken.)

Couch-surfer, juli 2011.

Er werd al eens ge-Couchsufed. Dat deken vervangen is trouwens mijn volgende project, me dunkt.

Verder werd al eens een idee opgedaan op het werk, er gebeurde wel nen keer een wreed accident, er werd ge-DasPop-t, der gebeurden straffe dingen op kamp, er werd een dakgoot geïmproviseerd, en dat volgde dan weer op het voorgaande afbraakwerk. Tot slot was er nog Crammerock, waar Het Lief in stijl van de grond ging en er al eens een groepsfoto werd gemaakt.

Ergens in een babybed, juli 2011.

Wreed accident, juni 2011.

Straffe toeren in de kampkeuken, augustus 2011.

Lokerse Feesten, begin augustus 2011.

Tranen met tuiten, augustus 2011.


Sieselaajn nv. Voor uw creatief loodgieterswerk. Augustus 2011.

Sieselaajn & C° vs Achterbouw: 1-0. Augustus 2011.

Het Lief van de grond, Crammerock begin september 2011.

Crammerock 2011.

Schone zomer, vindt ge niet?
Á Bièntôt,

Uw Immer-Sieselaajn.

Ps: sponsors voor mijn uitgestelde reis mogen zich vanaf heden aanmelden. Voor stortingen vanaf 200€ schrijf ik in mijn schoonste handschrift een persoonlijk fiscaal attest.

Something Blue!

2011-07-11T22:07:00.001+02:00

En tot slot, liep ik een blauwtje op.

Juul werd geboren en wordt binnenkort gevierd in bijzijn van zijn blauwe vriend, Juul Junior.

Genoeg geblogd voor vandaag.
À Bientôt,

Sieselaajn.

Ps: ik wens mij teverontschexcuseerpardonnen voor de crappy photo's, hopelijk snel een update met schonere pareltjes!

Something Borrowed,...

2011-07-11T21:47:00.001+02:00

Onder het mom 'leen eens een idee' (of steel het gewoon en vindt dan de link niet meer terug zodat je de eer niet aan een ander kan geven) probeer ik dat hier een klein bisschen goed te maken.

Iemand een idee waarom mijn afbeelding zich draait van zodra ik ze upload op blogger?

Da's beter!

Ik vond een afbeelding van een gebreide vos op het wilde wulpse web, en maakte er mijn eigen versie van. Zo gevost!
Wat ik echter beter eens zou lenen, is een kabel om mijn meer geslaagde foto's op de laptop te krijgen, maar voorlopig moet U het dus met een gsm-versie stellen.

Something New,...

2011-07-11T21:15:00.002+02:00

Met enig enthousiasme zet ik de serie verder.
Nieuwigheden verzinnen is niet bepaald moeilijk. Elke seconde is iets nieuws, maar aangezien ik het U oorspronkelijk zelfs wou besparen van mee te delen dat ik de voorbije vijf minuten vree op mijn stoel heb zitten wiebelen om toch maar niet die tocht naar het toilet te moeten maken, zal ik er ook niet verder over doorbomen. Ik heb interessantere nouvelles, namelijk.

Gisteren werd mijn nieuwe levensjaar met glas en glans ingezet. Na een zaterdagavond feestje met wijntjes tot in de vroege uurtjes, reden Mmle en Mr Sieselaajn tot aan de kreken om de zon uit haar bed te staren.

Schoon - Schoon - Schoon! Ware het niet dat ik al een behoorlijke eind wakker was en mijn ogen bij gevolg wat moeite hadden om dat schoons te blijven bekijken. Het Lief zei dat het schoon was en dat we dat nog wel eens over doen. Schoon Lief, dat wel!
Naast mijn nieuwe levensjaar (ik verklap niet het hoeveelste, curieuzeneuzemosterdpotten) werden er ook andere nieuwe ontdekkingen gedaan.

Verse tapenade blijkt beter te smaken dan die uit een potteken -èèèècht?- en Sieslaajn zal nooit topfotograaf worden.

De titel van shopaholic, lijkt dan eerder zeer realistisch en binnen handbereik.

En ik lach voor de gelegenheid net zo schaapachtig als mijn bankrekening!

Something Old,...

2011-07-11T20:57:00.003+02:00

Geef toe, dat van die babyboom was een vree schoon excuus. Maar nu heb'k genoeg stilgelegen, geluierd en meer van dat, nu is't voor echt en ga ik bloggen. Aangezien ik wat schade in te halen heb, zal ik U ineens overladen ook.

Vandaag dook ik met een paar toffe madammen Gent in om mij eens ferm op die solden te smijten. Verdomseld, wat'n koopjes deed ik vandaag. Maar aangezien dat onder de categorie 'new' valt, zal ik hier later uitgebreid over uitweiden. Wat ik vandaag wel vaststelde, is dat ik dringend werk moet gaan maken van een oude traditie. Één van die uitverkoren toffe madammen trouwt volgende maand en ik moet zodoende dringend op zoek naar 4 zaken: 'Something old, something new, something borrowed & something blue.' Die something new is in de sjakos, maar over de andere drie mag getipt worden - al dan niet anoniem-.
Soit, om to the point te komen, ik heb die leuze ~~schaamteloos gestolen~~ 'geborrowed' om mijn blogachterstand goed te maken.

Om te beginnen haal ik dus wat ouwe koeien uit de gracht. Ik zou mezelf kunnen nemen, maar ik zet mezelf liever later in het rijtje. Zelfrespect en egotripperij - weetjewel.
Ik koos voor een filmpje van mijn leen-baby, die intussen al een leen-peuter is met een -in sneltreinvaart ontwikkelend eigen- willetje. Mijn leen-baby is er om te knuffelen als ik de nood voel mijn moederlijke gevoelens de vrije loop te laten, met dank aan zijn makers.

Dit filmpje dateert intussen al van'n paar weken terug, en ik verzeker U, ik durf het intussen reeds gedateerd noemen. De leen-baby gaat immers steeds meer op een wandelende Van Dale lijken. De leen-baby heeft ook een grote zus, een soort encyclopedie die alles wat je zegt als een spons opzuigt, en het ten gepaste tijde tegen je gebruikt. Heerlijk slim, die kids!

Ik wil overigens nog graag meegeven dat mijn stem ECHT wel VEEL sexy-er lijkt in mijn eigen hoofd. Jammer dat jullie dat niet horen.

Sieselaajn heeft last van...

2011-06-25T03:22:00.001+02:00

Een Babyboom, nondepietjes!

Dat betekent: nachten kloppen en overdag slapen, dat betekent kostbare naaitijd verslapen, dat betekent weinig resultaat, dat betekent een licht gefrustreerde Sieselaajn.
Verder alles prima, hoor!

Tot laters met een (hopelijk) naaise update,
Á Bientôt,

Sieselaajn.

Alors on avance.

2011-06-22T00:06:00.002+02:00

Voila. Het wonder is geschiedt. Sieslaajn is klaar en het regent niet.

Na deze fluisterende -ik heb weldegelijk respect voor de nog zwoegende medestudent- gevleugelde woorden, moet ik melden dat ik nog te zwaar aan het bekomen ben om reeds aan de naai te gaan.
Wel had ik vandaag eindelijk nog eens tijd om het toekomstige Paleis van Het Lief en mezelf te gaan bewonderen. Poutrelle n° 3 zit (ik heb geen foto want ik ben van het type waarvan de geheugenkaart constant vol zit, iemand therapietips voor nostalgische trutten?), en de gang met de lelijke gemetste trap is verdwenen. De koer ligt al vol met balken voor het te vernieuwen tussenverdiep, ik kon dus alleen maar schot in de zaak vaststellen.

Het stenen onderstuk van de trap is verdwenen.

Schept alweer wat ruimte, Not?

Verder heb ik intussen ook al een paar dingen geleerd over de rol van de vrouw binnen de verbouwing.

Punt 1

Mannen nemen een vrouw tijdens de verbouwing, omdat dat goed is voor de morele steun. Ze putten voldoening uit de vele oeh-s en aah-s die menig vrouw slaakt bij het zien van (de meest onbenullige) verandering. Ik oeh en ah dus als een pro.

Punt 2

Mannen kunnen best ordelijk zijn als het om hun hoogstpersoonlijke eigendom gaat. Dat ik mij over deze vaststelling verbaas, hoeft geen twijfel.

Punt 3

Veel bier inslaan als dat in reclame staat lijkt een -op het randje van marginale- overbodige luxe, maar is dit allerminst. U kan zich best ook bevoorraden in den Ice Tea.

Punt 4

Tracht als vrouw niet te verbaasd te reageren indien U kledingstukken van Het Lief, die behoren tot de categorie 'deftig', verkleurd van het stof en vochtig van de inslaande regen terug vindt op een half verwerkte bak Jupiler. Dat blijkt uw eigenste schuld te zijn aangezien ge niet in elk kledingstuk een labelke 'proper' of 'vuil' hebt gestikt. Slikken en wassen lijkt de beste remedie. (En overweeg optioneel een aparte legplank in Het Liefs kast met een stickerke dat in koeien van letters zegt 'VUILE KLEREN')

Mocht ik in de toekomst nog meer wijsheden opdoen, zal ik niet aarzelen ze met U te delen.

À Bientôt,
Sieselaajn.

Aftelleeeeeuh!

2011-06-18T11:19:00.002+02:00

Nog 4 dagen, VIER zeg'k U, en ik kan weer naaien tot mijn tanden er van afbreken.
Hoe zot kan een mens naar naalden verlangen?

À Bientôt mét resultaat,

Sieselaajn.

Ps: 't is niet dat'k bijgelovig ben of zo, maar ge moogt altijd een (symbolisch) kaarsken branden zo rond dinsdagvoormiddag 8*30. Mijn gemoed dankt U.
Ps²: Ik wacht vol ongeduld tot POPPIE GEPOPT IS!

Deze week zag ik...

2011-06-12T14:25:00.001+02:00

Omdat het tijd werd nog eens iets te posten,
Omdat het blok is,
Omdat dat alles behalve feest is,
Omdat ik nood had aan een feest,
Omdat ik een gaatje heb ipv een stokske (Het Lief krijgt bij deze de taak van toekomstige seksuele voorlichter in zijn nek),
En omdat ik bijgevolg genen vaderdag krijg,
Heb ik zaterdag uitgeroepen tot MIJNEN feestdag. En wat voor één.
Het begon al toen ik sufgeweg mijn ogen openden. Na de prut eens goed uit mijn ogen te hebben gewreven, constateerde ik een lege plek in mijn bed. 't Was daar niet meer warm, en nochtans stond mijnen wekker om half acht (neen, ik zit niet om acht uur achter mijnen bureau, ik moet eerst 2h ontbijten en acclimatiseren). Het Lief was'r dus vroeg van onder geneusd. Voor't goede doel. Zaterdag gingen ze eindelijk eens serieuze werken uitvoeren in ons toekomstig Paleis.
Zwaar misnoegd omwille van het niet ontvangen van een ochtendlijke 'ik-muis-er-vanonder-kus', ging ik ontbijten.
Wat'n jolijt toen ik na 2h talmen toch achter mijn bureau belandde en dit vond.

Ik zeg altijd: 'Ge hebt een superlief, of ge hebt pech.' Goed voor 50% feest.

En alsof dat nog niet genoeg was, mocht ik diezelfde namiddag een ware balzaal (neemt dat alstublieft met een korrelke zout, ons huis is wat men noemt 'bescheiden' qua oppervlakte) ontdekken waar diezelfde ochtend nog 2 kamers en een gang waren. Feest (100%) en vreugde alom. Wie wil nu vader zijn als ge dat kunt krijgen? (Ik ben misschien ook wel snel content, dat scheelt.)


Grote slaapkamer VOOR

Grote Slaapkamer NU

Hal bij aankoop

Hal en Links de kleine slaapkamer bij de voorbereiding

Hal en Kleine slaapkamer NU

Voilà, ik kan weer met'n gerust hart gaan verder klooien achter mijn bureau.

À Bientôt,

Sieselaajn.

Deze week zag ik...

2011-06-04T12:56:00.000+02:00

De doorbreking van het traditionele rollenpatroon!
Ten Huize Sieselaajn gaat het er namelijk zo aan toe:

ZIJ - vol ijver aan het bureau

(Onder het mom 'Food is the best reward': merk vooral de rij motivatie-spekskes op.)

HIJ - vol ijver onder het raam

Aangezien het vandaag 30° wordt, liet ik het maar voor wat het was. 't Is 't idee dat ge Het Lief zover krijgt, toch?

À Bientôt,

Sieselaajn.

Smulsels - Part One.

2011-06-03T14:24:00.001+02:00

Soms, en dan vooral als ik honger heb, krijg ik het idee iets nieuws te gaan combineren in mijn hoofd. In mijn hoofd ziet dat er natuurlijk altijd verrukkelijk uit, en smaakt het ook zo. De realiteit valt soms (lees: vaak) al eens tegen. Maar vandaag zei Zijne Koninklijke Hoogheid Het Lief dat het lekker was.* Als't niet te vreten is, mag dat geweten zijn, maar als't echt lekker is, dan zeker!

Nodig voor 2 personen:
- 6 sneden brood, rijp voor de toaster
- Plakken kaas (liefst belegen, kwestie van iets te smaken)
- Plakken Gandaham (de hoeveelheid moet je zelf weten, sommigen verkiezen de combi, ik eet amper vlees dus ik ging voor louter kaas)
- Basilicum-pesto (bij voorkeur verse)
- Zongedroogde tomaten, liefst van die niet al te vettige
- Pistachenoten, een hand of twee (mogen ook walnoten of andere noten zijn, beetje afhankelijk van je smaak)
- P&Z

Todo:

Brood op de grillplaat, goede laag pesto erop;
De kaas/gandaham op het brood;
P&Z;
Zongedroogde tomaten in kleine snippers op het brood;
Grofgemalen noten bovenop;
8 minuten onder de grill en smullen maar!

In feite moest er in mijn hoofd nog verse fijngesnipperde basilicum op, maar door de grote 'ik-doe-nooit-mee-aan-ontbijten-honger' van Het Lief werd dat vergeten. 't Smaakte sowieso.

Bon Appetit!

À Bientôt,

Sieselaajn

* En dat voor een lief dat eigenlijk niet graag brood eet, beat that!

Naaien kan...

2011-06-02T15:01:00.003+02:00

Ernstige gevolgen hebben!
Hieronder het 15-stappenplan voor mensen in een idiote 'mood'.

Men neme:

1 beloofd af te werken pre-examen-projectje;
1 taai stofken;
1 taai stofken x4 bij het sluiten van 'Olli' (Ik laat jullie later uitgebreid kennismaken);
4 af te leggen examens en de bijhorende stuiptrekking;
1 portie ongeduld om 'U' tegen te zeggen;
Het (zeer moeilijk in de winkel te vinden, met momenten idiote) brein van Sieselaajn.

Stap 1.

Beloof een vriendin dat je een knuffel voor haar lief zult naaien, en uiteraard beloof je dat nog gauw even af te werken voor het eerste examen.

Stap 2.

Volg een universitaire opleiding, liefst eentje van de soort waar je met momenten absoluut 'gaga' van wordt.

Stap 3.

Stel vast dat resp. Stap 1 en Stap 2 omgekeerd hadden gemoeten.

Stap 4.
Kies voor Uw creatie bij voorkeur een stug, dik en eigenlijk ongeschikt stofken.

Stap 5.
Ga in zeven haasten en uiteraard veel te laat, aan de slag.

Stap 6.
Stel vast dat je het je eigenlijk niet meer kan permitteren van aan de naai te gaan in't midden van je blok, en krijg een paniekaanval.

Stap 7.
Krijg in het eindstadium van uw project en op het hoogtepunt van uw paniekaanval de naald niet door 4 laagskes stugge, dikke en eigenlijk compleet ongeschikte stof.

Stap 8.
Beslis in een vlaag van puur idiotisme en ongeduld om met uw tanden aan de naald te trekken.

Stap 9.
Laat de naald bij voorkeur eens van tussen uw tanden schieten. (Opgelet, ZEER BELANGRIJKE STAP)

Stap 10.
Werk Uw creatie compleet naar wens af en ga vol zelfgenoegzaamheid gaan afgeven.

Stap 11.
Beslis Uw tanden eens te poetsen. Het tijdstip bepaalt U uiteraard zelf.

Stap 12.

Ga nietsvermoedend richting badkamer en stel dit vast.
(Voor mensen die geheel terecht denken dit een een onduidelijke foto te vinden, Mnr. Sieselaajn was met het deftige toestel op zwier. Het betreft hier een verdwenen stuk aan de rand van mijn tand, er past (oh-hoe-verwonderlijk) exact een naald in.)

Stap 13.
Laat U uitgebreid uitlachen door Het Lief.

Stap 14.
Pak Het Lief terug, en doe het goed.

Stap 15.

Verkneukel Uzelf.

À Bientôt voor meer stupiditeiten,

Sieselaajn.

Vanmijnlevenniemeer!

2011-05-19T14:25:00.001+02:00

Er zijn zo van die momenten dat ge op uw stoten terugkijkt en denkt ‘vanmijnlevenniemeer!’ Dinsdag was’r zo eentje. Vol enthousiasme begon ik aan het laatste experiment voor ‘den gevreeschden blok’. Het luierzakje van haar leek me wel’n projectje voor de plastiekachtige stof die ik uit de restjesbak in den Ikea viste. Eerder deze week viste ik al een schoon kleurken biais op (tot voor kort sprak ik ‘bjee’ nog uit als ‘baajas’, valt het op dat ik methodologisch gebrainwasht ben?) en sinds dinsdag aan de slag (ja dat is lang - er moet nog gedaan worden alsof'r geblokt wordt ook). Patroontekenen is niet aan mij besteed, ’t is te zeggen – niet volgens’t boeksken. Twee latten, nen stylo en een stuk cornflakesdoos hebben mij reeds door meerdere projecten geloodst. So far – so good.

Had ik dan eindelijk de juiste vorm voor elkaar, kom ik tot te conclusie dat ik de juiste voering (zoals ze in mijn hoofd zat) was vergeten ophalen. De wansmakelijke combinatie ligt dus aan mijn ongeduld, ik ging heus niet meer wachten tot woensdag om dan het juiste stofken te halen. Mismatchte voering derin, willen of niet! Ge zijt nen enthousiasteling of ge zijt het niet. (Ik hoor mijn moeder al scanderen:Zever! Ge zijt nen ongeduldigaard! Ik moet haar gelijk geven.)

Dan begint het echte werk. Biais. Ik begin waarempel te huiveren elke keer ik het woord hoor. Hoe schoon en proper dat ook allemaal is, begin der maar eens aan, MET DE HAND. Principes overboord gooien leek nog nooit zo makkelijk.

Vanmijnlevendusmeer dat ik nog biais met de hand aan iets bevestig. Ook mijn engelengeduld en mijn bricolagekunsten blijken begrensd. Sewing really brings up the best in me. Sure. Maar niet met biais.

Het voorlopige resultaat, zoals ik het graag beter had gehad, kan U hieronder aanschouwen. Au fond ben ik tevreden. Maar hiervoor verwijs ik alweer graag naar het lage niveau van de lat der verwachtingen.

Na den blok – nu niet, ik mag naaien nu echt niet NOG leuker gaan vinden, er moeten nog’n paar joekels van cursussen naar mijn grijze cellen verhuizen, en nen verhuis, da’s veel werk- zal ik hier een noodkreet posten in de hoop een ziel te vinden die aan koppeltherapie wil doen met mij en Moeders Masjien. Vreent gezellig. Met koekskes en nen zachten sofa en al. Wanna join?

À Bientôt,
Sieselaajn.

Ps: heeft er iemand ervaring met het strijken van plastiekaanvoelendeikeastofkens? Zoals ge ziet is het projectmatig nogal gekreukt geraakt...

Cum Laude

2011-05-16T15:07:00.001+02:00

Ik ben een modelstudent. Dat is toch wat mijn grootouders graag over mij geloven en vervolgens met veel liefde verspreiden. U begrijpt dus welke druk er elke maandagochtend op mijn schouders ligt, telkens ik tijdens de hoorcolleges tevergeefse pogingen doe om de behandelde materie uitermate boeiend te vinden.

Maar ’t is al van dat. Ik had het verwacht, maar niet zo snel. Ik zit in de les –ja, ik heb een laptop mee naar de les en ja, dat is verdomd handig – en ik denk aan den blog. Er komt nog verdomd veel bij kijken, bij den blog. Layouts. Lettertypes. Codes waar ik nog nooit iets van gehoord had. Ik wijk dus af. De les is 8 minuten ver.

Mijn oprechte excuses aan de prof die verdomd lang heeft gestudeerd om nu zijn klapken te mogen doen, maar U boeit mij niet. ’t Is eigenlijk heel simpel. Ge hebt in’t begin van’t semester gezegd dat er in juni geen examen is voor U vak. You lost me there. Die dreigende vervangingspapers dreigen niet hard genoeg. Ik spendeer mijn tijd nu liever met het zoeken naar nieuwe ideetjes om mijn naald en draad en stofkes boven te halen. En U hoeft de vorige zin niet nog eens te lezen. Ik werk inderdaad niet met een naaimasjien. Ik heb een soort lineaire verhouding met het niet-functioneren van mijn moeders naaimasjien. Hoe enthousiaster ik over een project ben, hoe enthousiaster dat masjien dienst weigert.* Omdat ik op mijn beurt weigerde mijn kinderlijke vreugde omtrent nieuwe ideeën te laten kelderen, verzon ik ter plekke mijn slagzin. ‘Sewed by Hand, Stuffed with Love.’ Dat eerste is zo klaar als pompwater. Dat tweede is een beetje corny, I know. ~~Het werkt nu eenmaal bij toekomstige moederkes die oeeh-en een aaah-en bij wat ik fabriceer.~~ Het klonk gewoon leuk.

Maar genoeg geleuterd nu. Misschien moet ik me maar eens gaan bewijzen. Verwacht geen Zsazsajaanse taferelen, ik ben een beginner - cum laude. Maar aangezien ik verwacht dat op z’n minst één van jullie op termijn medelijden met me krijgt en mij vervolgens overspoelt met praktische tips, kan ik er in afwachting maar op losbloggen. Een eerste blik op mijn verwezenlijkingen kan U hier vinden.

À bientôt,

Sieselaajn.

* Ondanks het feit dat ik bijzonder trots ben op mijn gehandnaai, ben ik toch nog steeds geïnteresseerd in een wapenstilstand en de daaruit volgende samenwerking met moeders masjien.

Nous sommes parties!

2011-05-16T14:56:00.001+02:00

Ge moet niet op zoek naar de gemiste ‘annonce’ in de weekendkrant, er vloog geen vliegtuig over uw dak met een spannende aankondiging aan de staart, en evenmin zal de man uit uw dromen U op een subtropisch – en uiteraard onbewoond- eiland hebben gewaarschuwd.

Toch is het zover. Ik begeef mij in Blogland. Gezien ik van het gierige type ben en ge zonder veel tolwegen aan de grens geraakt, heb ik mijn vakantie voor dit jaar geboekt. Ik heb lang genoeg in de reisgidsen gebladerd. Avonden lang reeds waan ik mij schaamteloos in Uw levens. ’t Werd dus tijd om zelf de exhibitionistische mantel die mijn bezigheden omhuld, open te gooien.

Ik waarschuw U graag bij voorbaat. Onder mijn mantel is niets te vinden dat een ander al niet heeft/had of zal hebben. Maar ik ben niet voor uitgebreid kennismaken, eerder van de lichting ‘val-eens-met-de-deur-in-huis’. Mede hierdoor geef ik U hieronder een paar (compleet waardeloze) facts mee.

Ik ben een vrouw. Maar dat wist U al. Mannen in blogland zijn eerder schaars en houden zich bovendien niet bezig met wat ik hieronder zal produceren.

Ik noem mijzelf graag een vrouw. Ik heb 2 borsten, een baarmoeder en een uitgebreide collectie bodymilk. En schoenen. ~~En afwas.~~ En kwijtgeraakte oorbellen. Of dat van mij een vrouw maakt, laat ik aan U over. Ongeacht Uw bescheiden mening streel ik mijn ego dagelijks door mijzelf als een vrouw te (laten) behandelen.

Ik heb een hekel aan mensen die verkleinwoordjes in hun dagelijks vocabularium hebben opgenomen. Ik gebruik niets dan verkleinwoordjes als ik de koters van mijn vriendinnen aanspreek. Ik corrigeer diezelfde koters op hun verkleinwoorden-gebruik eens ze zonder bavet eten.

Ik deel het bed geregeld met Zijne Koninklijke Hoogheid. Dat gaat goed zolang Zijne Koninklijke Hoogheid zijn onderste ledematen ter beschikking stelt als kussen voor die van mijn. Onder het mum ‘goed voor mijn rug’ zwier ik nacht na nacht gladjes mijn been over de scheidingsgrens tussen zijn en haar deel van de matras. Ik vervang Zijne Koninklijke Hoogheid even schaamteloos door een stijlloos, worstvormig kussen tijdens zijn regelmatige afwezigheden.

Ik studeer nog. Ik hoor nog te studeren. Ik doe mijn best nog te studeren. Ik lieg mezelf wat voor als ik zeg dat ik mijn best doe om nog te studeren. Ik doe het toch. Het werkt.

Ik werk ook. Soms. Als ik goesting heb. Of als er baby’s zijn die zin hebben om geboren te worden.

Zijne Koninklijke Hoogheid en ikzelf doen een poging een huis te renoveren. We zijn intussen masters in 'den afbraak'. 'Den opbouw' vergt nog wat tijd. En goesting. En handigheid.

Ik ben persoonlijk verantwoordelijk voor de dalende kijkcijfers van eerder welgesmaakte tv-programma’s. Ik ontdekte naald en draad en hun combinatieleer. Hoewel ik een prutsende beginner ben, oogst ik toch reeds kleine porties voldoende. Het helpt natuurlijk dat ik nooit veeleisend voor mezelf ben geweest.

Verder bent U voorlopig vrijgesteld van verdere ‘faits d’hivers’ ten huize Sieselaajn. Mocht U toch een ticketje willen voor de eerste rij: U kent het adres.

A bientôt,

Sieselaajn.